همان طور که در قسمت پیش گفتم من به یکی از آرزوهایم یعنی تولید پادکست رسیده ام و با همه کمی و کاستی هایی که در مسیر تولید آن دارم، نزدیک به 3 ماه است که در این حوزه در کنار نویسندگی فعالیت می کنم.
این را هم بگویم که شروع من برای نوشتن هم قصه ای دارد که حتماً روزی ماجرای آن را هم در ویرگول به اشتراک خواهم گذاشت.
راستش را بخواهید من در خواب هم نمی دیدم که بتوانم با کمترین امکانات و تنها با یک گوشی موبایل، پادکستی تولید کنم که امکان انتشار آن وجود داشته باشد.
چرا که به دلیل روحیه کمال گرایی که داشتم، همیشه فکر می کردم باید در فلان استدیوی حرفه ای و با یک میکروفون درجه یک به ضبط بپردازم تا تازه شاید کمی قابل تحمل باشد و کسی حاضر به شنیدن آن باشد.
اما امروز می بینم که می شود با امکانات کم هم شروع کرد و کم کم در مسیر پیشرفت رو به جلو قرار گرفت.
چون اگر قرار باشد آدم ها هیچ قدمی برندارند و منتظر شرایط کاملاً ایده آل بگردند، باید بگویم شاید هیچ وقت آن موقعیت پیش نیاید و آن ها همیشه در جا بزنند.
بگذریم!! امروز قصد دارم راجع به تجربه ای که از اشتراک گذاشتن آموخته های خودم با دو کارآموز داشتم صحبت کنم.

راستش را بخواهید وقتی نیما به من پیشنهاد داد که در روزی مقرر راجع به تجربیاتی که در خصوص پادکست به دست آورده ام با دو کارآموز جدید مجموعه صحبت کنم، خیلی خوشحال شدم. شاید این خوشحالی را زیاد بروز ندادم اما این کار برایم خیلی لذت بخش بود.
بنابراین قرار شد من پاورپوینتی از مطالبی که تا این جا یاد گرفته ام درست کنم و آن را به دو عزیزی که مثل من مشتاق ساخت پادکست بودند منتقل نمایم.
آخر چه جذاب تر و شیرین تر از این که تو بتوانی حس کنی انسان مفیدی هستی و می توانی به افراد دیگری در راه رسیدن به آرزوهایشان کمک نمایی.
من که قطعاً این حس را با دنیا عوض نخواهم کرد. برای همین پاورپوینتی حاضر کردم و در آن به تمام نکاتی که از افراد مختلف و برنامه ها و دوره های مختلف یاد گرفته بودم اشاره کردم تا بتوانم تجربه خوبی را برای دوستان جدیدم رقم بزنم.
بالاخره پس از تایید و اصلاحیات نیما بر روی فایل تهیه شده، قرار شد که در تاریخ 1400/06/31 جلسه آموزشی و انتقال تجربه راجع به پادکست را برگزار نمایم. هر چند که برای ارائه بسیار مضطرب بودم اما در کنار آن حس خوبی داشتم.

از آنجایی که خیلی کنجکاو بودم که قرار است با چه کسانی صحبت کنم از همکارم راجع به تعداد و سن و سال آن ها پرس و جو کردم.
یکی از آن ها دختری دانشجو و دیگری پسری بود که تنها 14 سال سن داشت. شاید از سن 18 سالگی به بعد به دنبال کار و آرزوها رفتن کاری نسبتاً رایج باشد اما کار آن پسر برایم بسیار جالب و ارزشمند بود.
قطعاً که دختری که در دوران دانشجویی به دنبال استقلال و رسیدن به آرزوهایش است قابل ستایش است، اما این که پسری در آن سن و سال به فکر پیشرفت و استقلال باشد، الحق و الانصاف خیلی بی نظیر است.
به هر حال اگر دوست داشتید از شور و شوق من برای آن جلسه و تجربیاتی که در آنجا بیان کردم مطلع شوید، در قسمت بعدی همراه من باشید.
ادامه دارد...