20 نوامبر (29 آبان) از سوی سازمان ملل متحد به نام روز جهانی کودک نامگذاری شده است و هر ساله در اکثر کشورهای دنیا در این روز برای کودکان جشن گرفته می شود.
گفته می شود که به دلیل اشتباه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، 8 اکتبر (16 مهر) در ایران به عنوان روز کودک شناخته می شود.
اما آنچه مهم است هدفی است که در پشت این تاریخ نهفته است نه تاریخ آن! این روز به منظور آگاهی بخشی راجع به عدم خشونت از هر نوع آن نسبت به کودکان تعیین شده است.

بنابراین بد نیست که با حقوق کودکان هم بیشتر آشنا شویم تا بتوانیم نه در یک تاریخ مشخص بلکه در تمام روزهای سال کودکان را درک کرده و دنیایی شیرین را برای آن ها بسازیم.
لازم به ذکر است که براساس کنوانسیون حقوق کودک، یک فرد تا زمانی که به سن 18 سال نرسیده است به عنوان کودک شناخته می شود.
حقوق کودکان شامل حق زندگی، حق رشد، حق برقراری ارتباط با هر دو والدین، عدم تبعیض نژادی، جنسیتی و ... و نیازهای فیزیکی از جمله غذا، آموزش عمومی دولتی مراقبت های بهداشتی می باشد.
بنابراین با این تفاسیر می توان متوجه شد که تا چه اندازه روح و روان کودکان ارزشمند است و باید حقوق آن ها به رسمیت شناخته شود.
چرا که در بعضی از کشورها از کودکان به عنوان کارگر استفاده می کنند و یا آن که درگیر جنگ و خونریزی های موجود در بعضی از نقاط جهان هستند.
اما آیا وظایف ما جز این است که فضایی سرشار از خوشبختی، محبت، تفاهم و آرامش را برای کودکان فراهم کنیم؟
اگر بخواهم راجع به کشور خودمان صحبت کنم باید بگویم آنچه به خصوص در چندسال اخیر باب شده است بر خلاف حقوق اصولی کودکان است.
در واقع ما در این روز برای کودکان انواع و اقسام هدیه ها را تهیه می کنیم و جشن های مختلفی را برگزار می کنیم.
ولی متاسفانه آنچه در دیگر روزهای سال با اکثر کودکان دیده می شود شباهتی به آن چیزی که در روز کودک به نمایش درمی آید، ندارد.
بسیاری از ما در دیگر روزها، با داد زدن، کتک زدن، توهین و مسخره کردن، ترساندن و طرد کردن آن ها و دیگر مواردی که جز مصادیق کودک آزاری هستند، به نوعی به روح و روان کودکان تجاوز کنیم.
بنابراین می توان گفت که جشن گرفتن مناسبت هایی مثل روز کودک، نه تنها بد نیست بلکه موقعیت بسیار مناسبی هم برای شادی کودکان است.
اما این شادی زمانی ارزشمند است ک موقتی نباشد و کودک آن را در تمام روزهای خود احساس کند. چرا که تنها جامعه ای موفق است که کودکان آن سرشار از شور و شوق باشند.

چون ما در برابر کودکان مسئول هستیم و وظیفه داریم که احساسات لطیف آن ها را درک کرده تا اهمیت وجودی آن ها چه برای خانواده و چه در جامعه به آن ها اثبات شود.
در پایان خوشحال می شوم اگر نظرات خود را راجع به این متن و آنچه می توان برای اصلاح روش رفتار با کودکان انجام داد، با من در میان بگذارید.
منابع: