بسمه تعالی
سلام...
روزگاری بود که ما قلک های سفالی برای خودمان ابهتی داشتیم.یک سفالگر ساعت ها وقت صرف می کرد تا اول با گل ما را بسازد بعد هم تزئینمان کند و در نهایت در کوره حرارت بده تا ما شکل یک قلک شویم.
یادم هست آن زمان ها کودکان در مغازه های مختلف ما را با انگشت نشان می دادند و بعضا پا می کوبیدند تا پدر و مادرشان یکی از ما را برایشان بخرد.آخر آن دوره ها ما محل نگه داری پول های توجیبی و عیدی های بچه ها بودیم.حتی بعضی از آن ها که خوش ذوق تر بودند قلم موهای رنگیشان را روی بدن ما می رقصاندند و اشکال مختلفی را روی بدن ما طراحی می کردند.
بعضی وقت ها آنقدر شکم های ما را تا دهانمان مملو از پول می کردند که دیگر توان نفس کشیدن هم نداشتیم و وقتی که دیگر نمی توانستیم پولی را ببلعیم معلوم می شد که زمانش رسیده تا بچه ها با چکش هایشان به جان ما بیفتند و بر سرمان بکوبند تا شکسته شویم و آنها با دیدن کوهی از سکه و اسکناس قند در دلشان آب شود و خرده ریزهای باقی مانده از تن و جان ما را در سطل زباله بیندازند تا مبادا دستشان را زخمی کنیم.
راستش را بخواهید هر چند ته این قصه با خرد شدن وجود ما همراه بود اما چون صندوق نگهداری گنج کودکان بودیم و اکثر اوقات آرزوهای بچه ها با اسکناس های درون ما برآورده می شد به خود می بالیدیم...
ما رازهای زیادی هم در دلمان داشتیم.مثلا گاهی اوقات که مادر پدرها به پول احتیاج داشتند گوشه کوچکی از ما را می شکستند و کمی از اسکناس ها را بر می داشتند و باز با چسب تکه شکسته ما را می چسباندند تا مبادا بچه ها این قضیه را بفهمند و ناراحت شوند.
اما کم کم همه چیز تغییر کرد.دیگر کسی در بازار از دیدن ما ذوق نمی کند.دیگر خریداری نداریم و ما را با راز و رمزهایمان به دست فراموشی سپردند.
می دانید چرا؟چون ما از دنیای مدرن جا مانده ایم.پدر و مادرها به جای اینکه مفهوم پس انداز را با قلک به کودکان یاد دهند آنها را به بانک می برند و آنجا برایشان حساب باز می کنند و ماهیانه و سالیانه در حسابشان وجهی را واریز می کنند.

بچه های امروز به جای ذوق شکستن قلک و تماشای اسکناس و سکه از دیدن و شنیدن دینگ دینگ پیامک های بانکی موبایل والدینشان که نشان از واریز وجه به حسابشان را دارد ذوق می کنند و صفرهای رقم هایش را می شمارند و ما در گوشه ی مغازه های سنتی در حسرت نگاه های کودکان خاک می خوریم تا شاید یک از آنها ما را با خود به خانه اش ببرد و باز هم امانت دار اسکناس و سکه هایش باشیم اما افسوس که روز به روز مهجورتر و تنهاتر می شویم و شاید دیگر فقط در بنرهای تبلیغاتی،کارتون ها و کتاب های قصه برای آموزش پس انداز از عکس ما استفاده شود.
شاید بگویید مگر قلک ها هم حسودی می کنند و حسرت می خورند؟باید بگویم بله اگر تو هم روزی همچون ما از عرش به فرش بیفتی و ببینی که دیگر حتی استاد سفالگر هم وقتی برای ساخت و پرداخت تو صرف نمی کند و به دنبال زرق و برق مجسمه ها و گلدان ها و دیگر وسایل سفالیش است که گویی تو را به اجبار ساخته است تا اگر اتفاقی به چشم خریداری آمدی در اجناسش حضور داشته باشی هم حسادت میکنی و هم حسرت میخوری.
راستش گاهی ما قلک ها دلمان می خواهد برای یکبار هم که شده پتک هایمان را برداریم و به جنگ مدرنیته و صندوق های مالی بانک ها برویم تا دیگر نشانی از آنها باقی نماند و باز هم ما مأمن امن اموال کودکان باشیم.