فکر نمیکنم مرا به یاد بیاوری؛
دختری سر به هوا، با چشمهایی ورم کرده و موهایی شانهزده،
که امید به طور وحشتناکی از قلبش کنده میشود.
که میمیرد و خودش را به زورِ روزی با تو زنده میکند.
روزی که فکر نکنم بیاید...
دختری که با پشتِ دست، اشکهای داغش را کنار میزند تا مبادا تصویرِ آخرت در ذهنش تار بماند.
دختری تنها؛ تنهاتر از اقیانوسِ طوفانی در شب.
تنهاتر از ماهِ نورانی در آسمان پر ستاره.
دختری که وقتی تو را دید، دست گذاشت روی قفسهسینهاش که مبادا قلبش بیرون بیفتد.
دختری که آه کشید، کشید و میکشد.
هنوز هم آه میکشد،
آهی که شاید دامنِ تمامِ آدمها را، ستاره هارا و کهکشان ها را بگیرد.
دختری که آتش را دید در سینهاش. آتشی که میسوخت و شعله ور میشد. اما نگذاشت کسی حتی کمی از رازش خبردار شود.
دختری که گاهی شبها، بالشتِ آغشتهِ به اشک را از بند آویزان میکرد تا در نسیمِ صبح خشک شود.
دختری که از آن شب، دیگر نفهمید دختری کردن یعنی چه.
دختری که از تمامِ دار و ندارش، یک پیراهنِ صورتی، گیرهای زرد رنگ و موهای بلندِ خرمایی رنگی را به یادگارِ تو نگه داشت.
دختری که از آن شب به بعد، هیچ شبی چشم روی هم نگذاشت.
دختری که تمامِ زیبایی هایش را اشکهایش شست.
دختری که مُرد.
زودتر از آنکه بفهمند مُرد.
دختری که ذره ذره جان دادنش را خود
تماشا کرد
و مُرد.
او را میشناسی...؟؟
فکر نکنم.