از وقتی تو را دیدم انگار زمین تا آسمان فرق کرده ام.
میدانی؟
انگار بزرگ شده‌ام،
رشد کرده‌ام...
حالا بعدِ تو، دیگر آن دخترِ لوسی نیستم که با چشم‌های ورم کرده به آغوشِ مادر پناه می‌آورد،
نه‌که گریه نکنم، نه‌که چشم‌هایم ورم نکند، نه..
گریه هم می‌کنم اما از بعدِ تو،
نگذاشتم کسی صدای اشک‌هایم را بشنود.
قبلِ تو فکر می‌کردم همه‌چیز، مالِ من است.
از آجرهای نارنجیِ خانه‌ی قدیمی‌مان گرفته تا مسجدِ فیروزه‌ای و نانواییِ کوچکِ محله،
گمان می‌کردم همه و همه فقط برای خودم است.
اما بعدِ تو،
به گمانم خودم را هم دیگر، مالِ خود نمی‌دانم.
بعدِ تو نمی‌دانم چه شد اما،
دیگر نخندیدم.
دیگر از تهِ دلِ وامانده‌ام نخندیدم.
بعدِ تو، خودم را گم کردم و در دنیای بی‌پایان تو غرق شدم.
نمی‌دانم درست کِی، کدام یک از آن شب‌های غم‌انگیزِ بعدِ تو، اما...
یک شبی مردم.
مُردن حتما نباید این باشد که یک مشت آدم، کولت کنند تا سینه‌ی قبرستان.
مردن می‌تواند در یک‌شب، جوری اتفاق بی‌یفتد، که فردایش از خواب بیدار شوی،
*اما مُرده باشی...*
مردن می‌تواند بعد از اینکه اشک‌هایت را دلیرانه پاک کردی و تصمیم گرفتی زندگی کنی، اتقاق بی‌یفتد.
همینقدر ساده؛ همینقدر دردناک.
من بعدِ تو تغییر کردم،
مثل مرده ای که از قبل تا بعدِ مرگش تفاوت‌هاست.
من آنقدر عوض شده‌ام که گاهی خودم را نمی‌‌شناسم...
من بعدِ تو،
عاشق شدم، اما تو نبودی که برایت عاشقی کنم.
پس دنبالِ عشق گشتم،
دنبالِ ردپایی از عشق که برای چند لحظه هم شده، آرامم کند.
من بعدِ تو، به دنبالِ تو می‌گشتم.
اما تو نبودی،
*و محال بود که پیدا شوی.*
وقتی به خود آمدم، دختری سرگردان در این دنیای پر‌هیاهو بودم که روی تختِ اتاقش نشسته بود و به دنیا نگاه می‌کرد.
دختری که آن‌لحظه فهمیده بود گم شده.
من گم شده‌بودم و به جای اینکه دنبالِ خودم بگردم، برخاستم و تو را جستجو کردم...
و نبودی!
تو نبودی،
و من گاهی ردِ پاهایت را می‌دیدم و دوباره گمت می‌کردم.
میدانی به دنبالت کجاها را گشته‌ام؟
من برای یافتنِ تو، برای یافتنِ عشقی آرام،
در کتاب‌های عاشقانه، در رمان های بی‌انتها از نویسندگانِ عاشق، در کتاب‌های کوچک و بزرگ شعر از شاعرهای عاشق،
در کتابفروشی های شهر، در گیتار فروشی های تهران،
دنبالت می‌گشتم.
من همه‌جا را به دنبالِ تو بودم.
حتی تهِ فنجانِ قهوه‌ی تلخ، پیِ اسمِ زیبایت می‌گشتم.
من بعدِ تو، از دختری که عاشقِ رنگ صورتی بود به گمشده ای تبدیل شدم که وجب به وجب عاشقانه‌هارا به دنبالِ تو می‌گشت،
من دختری شدم که لباس‌های صورتی‌اش را در کمد و اشک‌هایش را در گل‌های بالشت پنهان کرده است.
من بعدِ تو،
در کتاب های عاشقانه، در دفترهای شعر و در زخمه‌های گیتار به دنبالِ تو می‌گشتم...
و من بعد‌ها بعدِ تو،
نوشتم... و خودم نویسنده‌ی یکی از همان کتاب‌های عاشقانه شدم،
شعر سرودم،
و خودم کتابِ شعر نوشتم...
و گیتار زدم و خودم برایت آهنگ سرودم.
جالب است بدانی تمام نوشته‌هایم را، شعرهایم را، آهنگ‌هایم را، تمامِ مجسمه‌هایی که با دست‌های تنهای خودم ساخته‌ام، تمامِ گِل‌هایی که خودم شکل داده‌ام و تک‌تکِ نقاشی‌هایی که با درد کشیده‌ام را، به تو تقدیم کرده‌ام.
من با تو عاشق شدم،
و تو نبودی که برایت عاشقی کنم،
گم شده بودی و من گم شده‌بودم،
و به جای خودم به دنبالِ تو گشتم...
من پیِ تو،
کتاب‌های عاشقانه و شعر راگشتم، صفحه‌به‌صفحه،
ولی فقط ردّی از تو را دیدم، که می‌گفت گم شده‌ای!
پس خودم نوشتم...
خودم یادگاری‌ات را در تمامِ دست‌ساز‌ه‌ها و نوشته‌ها و سروده‌هایم به جا گذاشتم.
من بعدِ تو، گُمَت کردم اما عشقی که را به دنبالش بودم، خودم ساختم.
لای شعرهایم، نوشته‌هایم و مجسمه‌هایم.
آری،
من قبلِ تو،
دخترکی ساده و خندان بودم عاشقِ رنگِ صورتی، عاشقِ مارشمالوهای صورتی و عاشقِ لباس‌های صورتی.
دختری که فکر می‌کرد همه چیز مالِ اوست،
اما حال مرا ببین.
که چیزی جز شعر و نوشته از وجودم نمانده.
من بعدِ تو تغییر کردم.
و حالا شعر می‌خوانم،
و خیال‌بافی می‌کنم در موسیقی های ملایم.
کتاب می‌خوانم و می‌نویسم...
و از تو می‌نویسم.
آری،
عوض شده‌ام.
و من حالا تو را می‌بینم،
در تکِ تکِ جزئیاتِ زندگی‌ام.
