عشق فقط دوست داشتنِ یک آدم نیست؛
عشق، جاییست که ذهن، احساس و خاطرات ما به یک نفر گره میخورند.
از نگاه روانشناسی، وقتی عاشق میشویم، مغز ما فقط یک احساس ساده را تجربه نمیکند؛ بلکه مجموعهای از فرایندهای عاطفی و شیمیایی شکل میگیرد که باعث میشود حضور یک نفر برایمان معنایی متفاوت پیدا کند.
اما شاید عمیقترین بخش عشق، آنجاست که آدم مقابل را همانطور که هست میبیند؛
نه آنطور که آرزو دارد باشد.
عشق سالم، مالکیت نیست؛
ترس از دست دادن نیست؛
و وابستگیِ کور هم نیست.
عشق سالم یعنی «تو را میخواهم»،
اما در عین حال «هویت خودم را هم حفظ میکنم».
شاید به همین دلیل است که بعضی آدمها وارد زندگی ما میشوند،
اما بعضیها وارد روان ما میشوند؛
و رفتنشان فقط یک خداحافظی نیست،
محمد حسین پرویزی
بلکه بخشی از درون ما را با خودشان میبرند.عشق