ویرگول
ورودثبت نام
امیرحسین حیرتیان
امیرحسین حیرتیاننویسنده ای که نیمه شب ها جان میگرفت...
امیرحسین حیرتیان
امیرحسین حیرتیان
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

تو کی هستی ؟ 2 (کلاس اول و درد لاعلاج !!!)

باز آمد بوی ماه مهر...

نه نه اشتباه نکن برای من نه تنها کسل کننده نبود این موضوع

بلکه خیلی هم خوشحال بودم چون اولین تجربه ی مدرسه رفتنم بود. مدرسه ی پیام خیابون گلزار. کلاس اول دبستان.

سر صف... مامانها و باباها... پسرشون رو صدا میزدن و دست تکون میدادن... من؟ مامان که باید میرفت اداره بابا هم که دبیر بود... واینسادن. دوربین ها لبخند ها و البته...

اشکها! کی اشک می ریخت؟ من :)

بهم حق بدین توی اون شرایط. قورت دادن بغض. لبخند زورکی چرت و پرت های مدیر : شما آینده ساز های این کشور میشین شما غنچه های این باغ هستین ور ور ور ور ....

سر کلاس... ردیف دوم... کنار پسری که بعدا فهمیدم اسمش علی عباسیه ( و هم دانشگاهیمه الان D: )

اه! لعنت بهش شیرینی اوردن بین بچه های کلاس پخش کنن. همه خوشحال بودن از شیرینی به جز...

اممم.. به جز من. چون شیرینی نمیتونستم بخورم والبته اگر دست خودم بود و سن الانم رو اونموقع داشتم شاید با یک اخم یا داد و هوار میخوردم اما اونموقع به شدت محدودم کرده بودن. مخصوصا بابا : اگر شیرینی یا شکلات آوردن اصلا نمیخوری یادت نره ها!

و مامان : مامان جان قربونت برم خوراکی های شیرین نخوری ها !!!

اما چرا ؟ :)

برای جواب دادن بهش باید برگردم به یک سال قبل از اون سال.

بعد از دوره ی پیش دبستانی...

روزی که متوجه شدن من چقددددر اب میخورم و میرم دستشویی...

چیز خاصی نیست... غذای چرب خورده... اما چیز خاصی بود...

بیمارستان اکباتان... سوال سوال سوال... بستری... و گریه های بابا و مامان !

سرم های بزرگ... آمپول های وحشتناک... انسولین هایی که باید روزی سه بار تحمل میکردم... (خیلی تراژدی شد. الان عین خیالمم نیست روزی چند بار بزنم خخخ )

درست حدس زدی!

دیابت (یا به قول قدیمیا : مرض قند )


ادامه دارد...

۳
۰
امیرحسین حیرتیان
امیرحسین حیرتیان
نویسنده ای که نیمه شب ها جان میگرفت...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید