باز آمد بوی ماه مهر...
نه نه اشتباه نکن برای من نه تنها کسل کننده نبود این موضوع
بلکه خیلی هم خوشحال بودم چون اولین تجربه ی مدرسه رفتنم بود. مدرسه ی پیام خیابون گلزار. کلاس اول دبستان.
سر صف... مامانها و باباها... پسرشون رو صدا میزدن و دست تکون میدادن... من؟ مامان که باید میرفت اداره بابا هم که دبیر بود... واینسادن. دوربین ها لبخند ها و البته...
اشکها! کی اشک می ریخت؟ من :)
بهم حق بدین توی اون شرایط. قورت دادن بغض. لبخند زورکی چرت و پرت های مدیر : شما آینده ساز های این کشور میشین شما غنچه های این باغ هستین ور ور ور ور ....
سر کلاس... ردیف دوم... کنار پسری که بعدا فهمیدم اسمش علی عباسیه ( و هم دانشگاهیمه الان D: )
اه! لعنت بهش شیرینی اوردن بین بچه های کلاس پخش کنن. همه خوشحال بودن از شیرینی به جز...
اممم.. به جز من. چون شیرینی نمیتونستم بخورم والبته اگر دست خودم بود و سن الانم رو اونموقع داشتم شاید با یک اخم یا داد و هوار میخوردم اما اونموقع به شدت محدودم کرده بودن. مخصوصا بابا : اگر شیرینی یا شکلات آوردن اصلا نمیخوری یادت نره ها!
و مامان : مامان جان قربونت برم خوراکی های شیرین نخوری ها !!!
اما چرا ؟ :)
برای جواب دادن بهش باید برگردم به یک سال قبل از اون سال.
بعد از دوره ی پیش دبستانی...
روزی که متوجه شدن من چقددددر اب میخورم و میرم دستشویی...
چیز خاصی نیست... غذای چرب خورده... اما چیز خاصی بود...
بیمارستان اکباتان... سوال سوال سوال... بستری... و گریه های بابا و مامان !
سرم های بزرگ... آمپول های وحشتناک... انسولین هایی که باید روزی سه بار تحمل میکردم... (خیلی تراژدی شد. الان عین خیالمم نیست روزی چند بار بزنم خخخ )
درست حدس زدی!
دیابت (یا به قول قدیمیا : مرض قند )
ادامه دارد...