ویرگول
ورودثبت نام
امیرحسین حیرتیان
امیرحسین حیرتیاننویسنده ای که نیمه شب ها جان میگرفت...
امیرحسین حیرتیان
امیرحسین حیرتیان
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

تو کی هستی ؟ 1 (از به دنیا اومدن تا مدرسه)

معمولا به دنیا امدن نوزادان خبری خوش یمن و خوشحال کننده ایست

و به دنبال همین موضوع هم , همه میخندند. به قول قدیمی ها : بچه روزی اش را هم با خودش می آورد.

شاید بدجوری باشه اول کاری بخوام با انرژی منفی شروع کنم اما متاسفانه واقعیت همینه.

22 سال پیش به دنیا اومدم. خودم طبیعتا چیزی یادم نیست اما اینطور که تعریف میکنن یه مریضی داشتم که بهش میگن "زردی" . خیلی پیگیرش نشدم که چیه؟ ولی میگن مثکه بچه اگه داشته باشه اینو زنده نمیمونه.

آره حق با توئه مسئله ی مهمی نیست که بخوام بزرگش کنم. زنده موندم. بزرگ شدم.

تا اینکه 6 سالم شد. پیش دبستانی فروزش. دور میدون بعثت. پنج شنبه ها روز اسباب بازی بود. هرکی یه اسباب بازی می آورد و بازی میکردیم. غزاله باربی می آورد. بقیه رو یادم نیست اما یادمه خیلی اسباب بازی های بزرگ و گرونی می اوردن. (جو گیر نشو! غزاله رو فقط اتفاقی یادمه دلیل دیگه ای نداره به قسکت عاشقانه اش هم میرسیم...) من چه اسباب بازی می بردم ؟ پاترول قرمزه! یادمه یکی از فانتزیام این بود کوچیک بشم برم توش بشینم تنها مشکلی که داشتم این بود یه چرخ نداشت! لازم نبود کسی از بچه ها پز اسباب بازی گرونش رو بده تا دل من بشکنه. خ.دم متوجه این موضوع میشدم هر هفته. میدون بعثت بالای شهر بود و همه کسانی هم که اونجا بودن طبیعتا بالای شهری بودن. ما ؟ ما هم چون مدیر مدرسه از بستگان بابا بود نوشتنم اونجا.

خمیر بازی! اکثرا 12 رنگ داشتن. یکی دوتا از دخترا که گل سر صورتی خوشگلی هم داشتن , خمیر بازیشون 24 رنگ بود و من یادمه میگفتم : وای پسر مگه داریم ؟! 24 تا رنگ !!! خمیر من تک رنگ بود . خاکستری . البته اولش 6 رنگ بود همه رو قاتی کردم شد یه رنگ. چقدر غصه میخوردم !!!

۱
۰
امیرحسین حیرتیان
امیرحسین حیرتیان
نویسنده ای که نیمه شب ها جان میگرفت...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید