میدانم،میدانم،بسیار کلیشه ای شده و سوخته این موضوع کاملا سوخته،خیلی از شما ها احتمالا الان علیه من گارد گرفتید و میخواهید گردنم را بزنید ولی ازتون خواهش میکنم شمشیر ها و سپرهایتان را زمین بگذارید
و بیاید چند صباحی با هم حرف بزنیم.
بگذارید تصویرش را برایتان بسازم.خب فرض کنید پاییز شده و دارید توی پارک محلتان قدم میزنی، صدای خش خش برگ های زیر پایت را میشنوی؟ میبینی،یک پسر بچه از دور میآید متوجه میشوی دست هایش کمی میلرزد.
نزدیکتر که میشود متوجه چیزی میشوی، چهره اش. عادی نیست،انگار در صورت خود ناهنجاری دارد،در اینجا چند حالت بیشتر نداریم،یا با دیدنش جیغ میکشید و فرار میکنید یا در مودبانه ترین حالت سعی میکنید بدون واکنش راهتان را از او کج کنید.
خب اشکالی ندارد،برای او عادی شده که دیگران با دیدنش جیغ بکشند و راهشان را کج کنند،یا بچه ها در مدرسه با القابی مثل(صورت سوخته) یا(عجیبالخلقه) خطابش کنند.
خب حتما با این واکنش ها او،بله،همان پسر، دوست داشت غیب میشد؟ دیگر دیگران چهره اش را نمیدیدند و او واقعا پسربچه بود،یک پسربچه ی معمولی.
ولی به راستی چقدر زیبا میبود که همه بدون ترس از قضاوت ، میتوانستند آزادانه در خیابان قدم بزنند.
مسئله فقط چهره نیست دوست عزیزم، شاید دوست داشتیم دلمان را هم شطرنجی کنیم.
میدانم که درد و رنج در زندگیمان کم نبوده،و شاید رفتار های ناخوشایندی که گهگاهی از خود برون میدهیم بر پایه ی آن درد ها بنا شدند.
طبعا دست خودمان نیست،دوست نداریم دیگران آن رفتارمان را ببینند و قضاوتش کنند و یا آنها را با رفتارمان برنجانیم.
ما هم به آن پسرک با ناهنجاری در صورتش کم شباهت نداریم فقط ما روی قلبمان ناهنجاری داریم.
نه،نه!
من سطح شما را پایین نیاوردم یا سطح خودم را بالا نیاوردم
من از شما خواهش کردم بیاید با هم بیندیشیم آن پسرک چه احساسی دارد.
زیاد درباره اش حرف زدم نمیخواهم جمله ی آخری داشته باشد چون بی شک، نصیحت گونه و کلیشه ای خواهد بود.