دوران هایی را در زندگی تجربه میکنم که حین حرکت به سوی غایتش ،روز و شب میگویی :یعنی تمام میشود؟ و هنگامی که به میانه اش میرسی میگویی:کاش زودتر تمام شود و در نهایت که رسیدی میگویی:کاش تمام نمیشد و هزاران کاش های دیگر ..

اما هیچوقت یاد نگرفتیم از مسیری در ان هستیم لذت ببریم..به جاش کلی حرف های انگیزشی و زرد گوش دادیم که ما را تا رسیدن به اخر مسیر سرپا نگه دارد در صورتی که این خودمان بودیم که شروعش کردیم و خودان میتوانستیم مسیر را برای خودمان با انگیزه تر بعضا جلوه دهیم ..هرچند که سخت بوده..
چیزی را که در طی دو سال گذشته تجربه کردم ای بوده که هیچوقت از کارهایی که خودمان انتخابشان میکنیم ،نمیتوانیم شانه خالی کنیم ..نه اینکه حس عذاب وجدان یا چیز دیگری باشد ..نه..به معنای واقعی نمتوانیم بگوییم دیگر نمیخواهم ادامه اش دهم..نمیتوانیم بگوییم خسته شدم..هیچوقت نمیتوانیم بگوییم کاش شروعش نمیکردم منو جه به این همه دردسر؟..و این لذت دارد..حس جانزدن لذت دارد و حس انجام کاری که خودت با تمام سلول هایت با رضایت انجام میدهی لذت دارد ..و همین باعث میشود مسیر برایت قابل تحمل شود هرچند که خسته کننده هست ..اما یک چیز دیگر را هم میدانم ..ان هم این است اگر هم نتوانی به نهایتت برسی ،باز تلاش و باز دوییدن داری..باز حرکت و باز ان مسیر را طی میکنی..
میخواهم بگویم که خودت مسیر های زندگی ات را انتخاب کن تا هیچوقت دنبال بهانه و مقصر شمردن دیگران نباشی..با توکل به خدا حرکت کن ..مهم نیس اگر ناامیدی مهم این است کسی حواسش به تو هست..جز او چه کسی میتواند در ثانیه ثانیه ی این زندگی کنارت باشد؟ این ها نصیحت نیست..تجربه هایی است که اگر خیلی وقت ها پیش بزرگترها یا حتی کوچکترها ،در میانمان میگذاشتند،زودتر میتوانستیم به حد کمال حرکت کنیم..
"یا علی