اصولا معتقد هستم که کلمه عشق انقدر سنگین هست که جرعت میخواهد تا صدمی از ثانیه زندگی ات را با آن پیوند بزنی..نمیدانم دقیقا چه اتفاقی افتاد و جرقه چگونه زده شد..نه اجازه بده صادق باشم..اتفاقا خوب هم میدانم از کجا شروع شد..اما دیگر نمیخوام درباره اش حرف بزنم از بس همه جا گفتم..شاید هم دیگر حوصله فکر کردن درباره اش را ندارم..ناراحتم میکند؟اصلا..فکر کردن بهش باعث بغضی در گلویم میشود؟ابدا..کینه داری؟بگو یک ذره!بگذریم..این نویسنده زمانی فکر میکرد عاشق شده است..حقیقتش نمیدانم اسمش را عشق بگذارم یا هیجان یا جوگیری یا هرچیز..فقط میدانم کلمه عشق در ظرفیت آن آدم نبود و از نسبت دادن کلمه ی عشق به او،از لیلی و مجنون خجالت میکشم..
من از ابتدا منتظر توجهی از سمت او بودم و هر رفتارش را به نفع خودم برداشت میکردم..من میخواستم به صورت تصادفی همه جا او را ببینم..من میخواستم توجه اش را به خودم جلب کنم..من میخواستم مرا به اسم صدا بزند..من میخواستم بتوانم او را به اسم صدا بزنم..من دلم میخواست برای او غذا درست کنم..من میخواستم بقیه او و من را با هم ببینند ..من میخواستم به او بفهمانم که به جزعیات کاراش توجه میکنم..من در تک تک مکان هایی که میرفتم دنبال بوی عطرش بودم..من در ثانیه ثانیه هایی که با او صحبت میکردم فقط اعلان پیام او روی گوشی ام باز بود..من در تمام آن ثانیه ها منتظر دیدن اسمش روی گوشیم بود..من گر میگرفتم وقتی میدیدم دختری با او صحبت میکند..من اشک میریختم وقتی میدیدم دختری کنار او نشسته..من برایش اهنگ میفرستادم و تاکید میکردم گوش کند..من زمانی که با او صحبت میکردم ،خیلی ناراحت بودم چون پیش خودم میگفتم باز کی من با تو تا این وقت شب میتوانم صحبت کنم..من وقتی نگاهش میکرد تند تند پلک میزدم..من خیلی دوره ی سختی را پشت سر گذاشتم..من خیلی اذیت شدم..بنظر شما اسم اینها چه بود؟
من دیگر دنبال مقصر نیستم..دوره ی شیرینی بود و تمام شد..چیزی که برایم جالب است این است که وقتی به عکس و فیلم های خودم در آن زمان نگاه میکنم، خیلی شاد تر و خوشحال تر و سر زنده تر از الانم بودم..چشمانم تو عکس ها برق میزد و یک حال عجیبی داشتم که ترکیبی از ناراحتی و خوشحالی و اضطراب و سرزندگی و تلاش کردن بود..اما عکس های الانم هیچکدام از این حس ها را ندارد..نمیدانم ایراد کجاست..من نه دختر ان موقع را میخواهم و نه دختر حال..نمیدانم چه شد..نمیدانم..
نمیدانم اسمش را چه بگذارم اما امشب دلم خواست راجع به آن زمان نوشته ای داشته باشم ..بعد از یکسال و پنج ماه..خیلی سخت و دردناک بود..انگار هر ثانیه قلبت مچاله میشد و باز خودت باید آن مچاله را باز میکردی و خودت را به خریت میزدی و ادامه میدادی..باید؟بله چون راه دیگری نداشتی..اگر عشق و هیجان در یک نگاه بود ،ریشه نداشت و بخاطر همین به سر انجام نرسید..حالا که بحثش پیش اومد بگذار این را بگویم؛
من ادمی نیستم که بگویم عشق وجود ندارد و اینها!نه خیلی هم وجود دارد ..من به این اعتقاد دارم که عشق ندیده و نشناخته اتفاق میفتد؛زود به وجود می اید و شعله میکشید و خیلی زود هم فروکش میشود..بیشتر هم در قالب همان عشق در یک نگاه!یعنی نه میدانی معشوق کیست،اسمش چیست،علایقش چیست،رفتارش چیست و اینها..تصورش را کن هیچ کدام از اینها را نمیدانی ولی جوری دلباخته طرف میشوی که جوابت به امثال من این است که«مهم دله!»..زمان میگذرد و تو دلباخته تر و معشوق قابل دید تر..ناگهان یک رفتاری میبینی که باب میلت نیست؛میگویی اشکال نداره درست میشه..دومین رفتار ..سومین رفتار..و سرد میشوی و فقط بخاطر اینکه معشوق را در یک نگاه طلب کردی..این علاقه ریشه نداشت و با یک نسیم،نهال افقی میشود…..و اما دوست داشتن!کم کم و پله پله با قصد یا سهوا،آشنا میشوی ..کم کم شدت میاید تا جایی که با شیب ملایم افزایش مییابد و ثابت میشود..رفتار میبینی،نگاهش را میبینی،گفتارش را میبینی و علاقه ای کم کم به وجود میاد..چون ریشه دارد،قطع ریشه دیگر کار آسانی نیست و سطح علاقه ثابت میماند تا ابد..
پس عاشقش نشوید..
دوستش داشته باشید
تا ابد..
…
.
.
-پانیذ.پ
“یا علی