مهم این است که بعدش رها خواهم شد..
شاید انقدر رها که بتوانم روی معشوق جهانیان را ببینم..دستش را بگیرم و رویش را ببوسم..سرم را روی پایش بگذارم و یک دل سیر از این زمین به خاک و خون کشیده برایش بگویم..برایش بگویم که چه بر سرم امد..برایش بگویم دیگر تاب به دوش کشیدن آن کرهی زیبای آبی را نداشتم..براش بگویم که خیلی خسته شده بودم..برایش بگویم صبحها ناامید از خواب بیدار میشدم..شاید هم عصبانی شوم و بگویم :اصلا حواست بود خسته شدهبودم؟اصلا حواست بود ناامید بودم؟اصلا ابرهای خاک گرفته گذاشتند از این بالا من را ببینی؟اصلا حواست بود کم آورده بودم؟اصلا حواست بود که دلم میخواست بیایم پیشت و دور از آن دنیا و آدمهایش زندگی کنم؟شاید به اینجا که برسم،دستی روی سرم بکشد و بگوید:«وَ لَقَد نَعلَمُ اَنَّکَ یَضیقُ صَدرُکَ بِما یَقولون»..
شاید در آغوشش بروم و کمی آرام شوم..گریه کنم.بگویم:خیلی خسته بودم..ببخشید اگر کم به یادت می افتادم..ببخشید که همیشه وقتی مشکل داشتم یادم میافتاد که تو را دارم..ببخشید که فقط برای جنت پرستشت کردم..ببخشید اگر فقط تو را داشتم و به تو هم پشت کردم..ببخشید اگر فقط چیزهایی را که بهم ندادی و میدیدم..ببخشید اگر کوچک دیدمت..ببخشید اگر هربار که یک سنگی جلوی پایم میوفتاد،باهات قهر میکردم و تنها تر میشدم..ببخشید که هیچوقت حضورت را کنارم درک نکردم..شاید اشکهایم را پاک کند و بگوید:«وَ هُوَ مَعَکُم اَینَ ما کُنتُم.»..
شاید ازش بپرسم که من که چیز زیادی نخواستم..من فقط خواستم کنارت باشم..یک مهمان سرزده..چرا کسی را که میخواهد با پای خودش پیشت بیاید، باید از سدی بگذرد که آن را گناه نامیدی؟ندانستی که ممکن است دلی برای دیدنت پر بزند و راهی برای رهایی نداشته باشد؟گناه است چون علاوه بر خود،دیگران را هم میکُشد؟گناه است چون نفسی که تو درش دمیدی را قطع میکند؟مگر آن نفس در همان دنیایی نیست که گفتی جز بازی و سرگرمی چیزی نیست؟ من فقط دیگر بزرگ شدهام و دلم بازی نمیخواهد..
شاید قبول کند همانجا بمانم..شاید دیگر هیچوقت دلم برای خانه و خانواده تنگ نشود..شاید دیگر هیچوقت دلم هوای تهران را نکند..شاید دیگر هیچوقت دلم برای شبنشینی ها و خندههای با خواهرم تنگ نشود..شاید دیگر هیچوقت دلم برای کتلتهای مادربزرگم تنگ نشود..شاید هم بشود..نمیدانم..اینها همه حدس و گمان است..خدا را چه دیدی!شاید واقعی شود..در زمان نهچندان دور!
.
.
-پانیذ.پ
”یاعلی