ویرگول
ورودثبت نام
پانیذ.پ
پانیذ.پبه قول پرویز شاپور:به نگاهم خوش امدی! https://t.me/tehrandarbaadzohr
پانیذ.پ
پانیذ.پ
خواندن ۵ دقیقه·۴ سال پیش

داستان-حسرت آخرین دورهمی

عید۱۴۰۱بود.ماه‌های آخر کنکور بود و به شدت درگیر درس خوندن بودم.دلم نمیخواست هیچ‌چیزی حتی خودم، من را از رسیدن به هدفم باز دارد.دلم نمیخواست کسی را ببینم.دلم نمیخواست تا انتهای بازه‌ی کنکورم کسی را ببینم و پاسخگوی سوالاتش باشم. دلم نمیخواست معاشرتی داشته باشم و تنها چیزی که میخواستم این بود که خانواده ام ،من را پشت آن در بسته ،تنها بگذارند.همه این ها در حالی بود که من از ۲۴مرداد ۱۴۰۱خبر نداشتم.


فروردین ۱۴۰۱بود.ماه رمضان شروع شده بود و مدرسه ها هم باز شده بود.روزهای سختی رو میگذراندم.شب ها تا سحر میخوابیدم و از سحر تا موقعی که بروم مدرسه درس میخواندم.در مدرسه هم اجازه میگرفتم و به کتابخانه میرفتم تا ظهر درس میخواندم.به خانه هم که میرسیدم،یک ساعتی استراحت و دوباره شروع تا افطار.و این روند ادامه داشت.شنبه بود.از مدرسه به خانه امدم.مادرم گفت:سه شنبه افطار محمد دعوت کرده. گفتم از الان میخوای برنامه ریزی کنی انجام بدی.»هیچ‌چیزی نگفتم. چون نه حوصله‌ی بحث داشتم و نه میتوانستم مخالفت کنم که من نمیایم.با کوچکترین مخالفتی حرف های خانواده‌ام شروع میشد که«تو اصلا به خودت استراحت نمیدی-با دو ساعت مهمونی تو،رتبه یک‌ات ،هزار نمی‌شود-...»آنها از دلیل مخالفت من خبر نداشتند.همانطور که من از ۲۴مرداد ۱۴۰۱خبر نداشتم.

فروردین۱۴۰۱بود.یکشنبه بود.حواسم به تاریخ ها و روزها نبود.کلاس انلاین جمع‌بندی زیست گیاهی کنکور را خریده بودم و از قضا ،کلاسش از ساعت ۶عصر تا۹ روز سه‌شنبه بود.از اتاق بیرون امدم و به مادرم گفتم:«فردا میریم خونه عمو؟»مادرم گفت:«فردا که دوشنبه‌اس..پس فردا میریم.»غم عالم آمد روی دلم.پدرم هم نشسته بود.گفتم:«اخه من سه شنبه کلاس انلاین دارم.اونم سه ساعت!.»پدرم گفت:«خب ما نزدیکاری هفت میریم.میتونی یک ساعتش و تو کلاس باشی .بقیشم بیار تو راه و اونجا.»با ناراحتی و حرص گفتم:«با سه تا بچه‌های اونا من چجوری تو کلاس باشم اونجا؟»پدرم فکری کرد و گفت:«خب میتونی نیای.میگم خاله‌ت بیاد پیشت که تنها نباشی..»با خوشحالی گفتم:«جدی میگی؟میشه نیام؟یعنی عب نداره؟»پدر گفت:«نه اشکالی نداره.بشین درست و بخون.»توقع همچین چیزی را از پدرم نداشتم.برای همین خیلی سرخوش شدم.خوشحال بودم و از ۲۴مرداد ۱۴۰۱خبر نداشتم.

فروردین ۱۴۰۱بود.سه‌شنبه بود.یعنی روز مهمانی..در مدرسه از اینکه امشب بخاطر درسم ،به مهمانی نمیروم،پز میدادم و به همه میگفتم که درسم چقدر برایم مهم است و من برایش دور دورهمی را خط کشیده‌ام.به خانه امدم و تصمیم گرفتم تا افطار که میشد ساعت هفت و خرده‌ای درسم و را بخوانم و در کلاس جمع‌بندی حضور داشته باشم.ساعت ۵بود و خانواده‌ام مشغول آماده شدن برای رفتن به مهمانی بودند.بودجه‌بندی آن روزم هنوز تمام نشده بود و با خودم فکر کردم که بهتر است امروز بودجه‌ام را تمام کنم و در کلاس شرکت نکنم!به جایش افلاین آن را در هفته جدید تقسیم کنم و ببینم.خانواده‌ام هنوز از در بیرون نرفته بودند و میتوانستم در آن «آخرین دورهمی»شرکت کنم.ولی اینکار را نکردم چون از ۲۴مرداد ۱۴۰۱خبر نداشتم..

فروردین ۱۴۰۱بود.شب سه‌شنبه بود و بعد از افطار خانواده‌ام از خانه‌ی عموم برگشتند.مادرم گفت:«همه گفتن کجایی.بچه ها همش سراغت و میگرفتن..اون..اون اخریه همش میگفت من فقط یکی‌و دوست دارم اونم پانیذه..»چیزی نگفتم.ته دلم خوشحال شدم که عدم حضورم در دورهمی کاملا احساس میشد.پیش خودم گفتم:«اشکال نداره.بذا کنکورت و که دادی همین دورهمی و جبران میکنی.»اما نمیدانستم که آن دورهمی دیگر هیچوقت تکرار نمی‌شود چون آن اتفاق لعنتی در ۲۴مرداد۱۴۰۱ رخ داد.

روزها گذشت و من کنکورم را دادم و نتیجه دلخواهم را نگرفتم.هنوز ناراحت محدودیت هایی که برای خودم گذاشته بودم و به هدفم نرسیده بودم،نبودم.چون هنوز آن شب کذایی نرسیده بود.

۲۴مرداد ۱۴۰۱ بود.دوشنبه عصر بود.بند و بساطم را جمع کرده بودم و به پذیرایی و پشت آخرین صندلی میز ناهارخوری،نقل مکان کرده بودم.مشغول تحقیق و جمع‌اوری اطلاعات لازم برای پشت کنکور موندن بودم.فک لعنتی‌ام باز قفل کرده بود.شام کتلت داشتیم و مادرم مشغول رنده کردن سیب زمینی بود که گفت:«امشب ته دلم یجوریه..استرس دارم.»همانطور که با فک پایینم بازی میکردم،گفتم:«مامان یعنی تو هرموقع میگی استرس دارم،منم استرس میگیرم.ناموسا نگو دیگه..من همینجوری واسه کتلت و خاطره‌ اون شب یلدا که گفتن شهاب سنگ میاد و ما کتلت داشتیم،استرس دارم.»اما نمی‌دانستم که چند ساعت دیگر ،خاطره‌ی بدتری از شبی که کتلت داشتیم اتفاق می‌افتد.

۲۴مرداد۱۴۰۱بود.دوشنبه شب بود.سر سفره نشسته بودیم.همه مشغول بودند غیر از من..چون هنوز فکم قفل بود و نمیتوانستم لقمه‌ی کتلت و نان سنگک را بخورم.غذا تمام شد و سفره را جمع کردیم.ساعت نزدیک ۱۰بود و طبق رسم هرسال ،با اینکه ماه محرم تمام شده بود،مختار را از شبکه ایفیلم دنبال میکردیم.ساعت۱۰شروع میشد.پشت بند و بساطم نشستم و زیرچشمی تیتراژ سریال را میدیدم.پدرم هم که انگار اولین باری بود که فریبرز عرب نیا را روی اسب مختار ،میبیند.

۲۴مرداد ۱۴۰۱بود.دوشنبه شب بود.یک ربع از سریال میگذشت که گوشی پدرم زنگ خورد:«الو..سلام داداش خوبی..قربونت ما هم خوبیم..چی..عهه....ای بابا..چیشده یعنی..نه باشه باشه الان میام..ایشالا که خیره..نه این چه حرفیه الان میام.»استرس تمام وجودم و پر کرده بودم.با عجله از رو صندلی پاشدم و گفتم:«چیشده..»پدرم رنگش پریده بود.مادرم هراسون نگاهش میکرد.زبان باز کرد:«میگه محمد تصادف کرده بردنش بیمارستان..باید برم.»دنیا تیره و تار شد.پدرم رفت بیمارستان.من پشت گوگل مشغول سرچ شرح حال تصادفی‌های ۲۴مرداد بودم.بدترین اتفاقی که میتوانست رخ داده باشد،برایم غیرممکن بود.مادرم صلوات میفرستاد و میگفت:«خدا به بچه‌ها رحم کنه.»گفتم:«نه چیزی نیست..ولی مامان ته دلم یجوریه..»مادرم گفت:«به بابات زنگ بزنم ببینم چیشد؟»گفتم:«نه الان نزن شاید کمک لازمه اونجا دستش بند باشه..»قبول کرد اما دلش تاب نیاورد.دو سه باری به پدرم زنگ زد ولی جواب نداد.خسته از سرچ های بی پاسخ‌ام،از پشت میز بلند شدم که همان موقع پدرم زنگ زد.استرس کمترین چیزی بود که در آن لحظه در وجود اعضای خانه بود.مادرم گفت:«سل...نگو توروخدا..نگو.»و دستش را دیدم که بر سرش فرود آمد.

روی زمین نشسته‌ام.در شوک بودم.مغزم گنجایش فهمیدن این اتفاق را نداشت.فکرم به همه جا میکشید چون فهمیدن رفتنش..ذهنم همه حالتی را درک میکرد جز گریه کردن..و ذهنم آن لحظه فقط یک‌جا رفت:«دیگر تو را نمی‌بینیم..دیگر نمیتوانیم باهات صحبت کنیم..ای کاش میفهمیدم کنکور قبول نمیشم و زور بیخودی در فروردین نمیزدم..ای‌کاش میدونستم به همین زودی‌‌ها،از جمعمون کم میشی و از دورهمی‌ها دوری نمیکردم..ای کاش قبل از اینکه مامان بابا از در خونه میرفتن بیرون،بهشون میگفتم کلاسم و افلاین میبینم صبر کنین منم بیام..ای کاش تو آخرین مهمونی پیشتون بودم و از ته دل،کنارتون میخندیدم..ای کاش حسرت آخرین دورهمی کنارتون،به دلم نمیموند.»

.

.

”یاعلی

حسرتسیب زمینیشهاب سنگماه رمضان
۹
۲
پانیذ.پ
پانیذ.پ
به قول پرویز شاپور:به نگاهم خوش امدی! https://t.me/tehrandarbaadzohr
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید