من شهرهای دیگر ایران را زیاد نگشتم..یعنی تا زمانی که طفلی 5،6 ساله بودم همراه با خانواده خیلی از شهرهار را ،از شمال تا جنوب گشتیم..اما به دلیل افزایش کار و دردسر،بعد از ان به یک شمال و جوج،اکتفا کردیم..من از همان زمان تا الان کمتر شهری به جز تهران به چشمم می امد..چه برای تفریح چه برای زندگی..در واقع ترجیح میدهم قبل از ایران گردی،اول از همه کامل کامل شهر خودم را بگردم..اما همه چیز،همانطور که من میخواستم و میخواهم پیش نرفت و پیش نخواهد رفت..

خیلی چیزهارا در تهران تجربه کردم و خیلی چیزهارا هم نه..خیلی جاها رفتم و خیلی جاها هم نه..تهران برای من حکم خانه را داشت..به معنای واقعی یک خانه امن..با وجود تمام الودگی ها و وجنات نامعقولش..
اما دلم میسوزد از تمام تجربه هایی که در تهران،تجربه نکردم..نه اینکه نخواهم!نه!نشد!حالا هم که به اینجای کار رسیدم که اصلا نمیشود..!دلم میسوزد از اینکه نتوانستم خیابان های انقلاب را تنها و پیاده سیر کنم و یک کافه پاتوق در همان حوالی برای خودم پیدا کنم تا دوشنبه و چهارشنبه ها عصر،به انجا بروم و قهوه و سیگار بر بدن بزنم..دلم میس.زد از اینکه نتوانستم صبح های جمعه کوله کوچکم را جمع کنم و با دوچرخه،مقصد را به سمت پارک نیاوران کج کنم و خانم های گروه های ورزشی انجا،ورزش کنم..دلم میسوزد از اینکه نتوانستم هرموقع که دلم میگیرد ،به دوستم که تازه رانندگی یاد گرفته زنگ بزنم و بگویم:«کی اماده باشم؟»و برویم دور دور در خیابان هایی که بساط داستان دارد(البته من که به داستان کار ندارم..)..دلم میسوزد از اینکه نتوانستم به کوچه لولاگرها بروم و از پیتزافروشی داوود که تعریفش را بسیار شنیدم،پیتزا بخورم..دلم میسوزد از اینکه نتوانستم شب های زمستانی تهران تا ساعت 4صبح پشت فرمان برانم و خودم را به اهنگ های اقای بمانی،دعوت کنم..دلم میسوزد از اینکه نتوانستم صبح های زود که هوا گرگ و میش هست از خانه بیرون بزنم و در حالی گه هوا تاریک است ،به سمت دانشگاه بروم ..من خیلی تجربه ها را در تهران جا گذاشته ام..
درگیری های این 4،5 سال اخیرم انقدر زیاد بود که به خودم لطف میکردم هفته ای یکی دوبار به مرکز خرید همیشگی و ماهی یکبار به دور دور میرفتم..قبل از ان هم که طفلی بودم که باید دست در دست کسی این خیابان ها را سیر میکرد..الان هم در منجلابی از مشکلات دست و پا میزنم که وقت رسیدگی به این تجربه های حیف شده را ندارم..

من تهران را خیلی دوست دارم..و دنیا یک دوره تهران گردی کامل به من بدهکار میماند..5،6 ماه دیگر از تهران میروم..برای همیشه..
اما دلم در همین خیابان ها،
لابه لای درخت های پاییزی که در عصرهای پاییزی تکان تکان میخورند،
در میان پارک هایی که که قرار بود با بچه ها بروم،
زیر نور تیرچراغ برق روبه اتاقم که نورش از ساعت8 شب مهمان اتاقم میشد،
در بام و اش رشته اش،
در خانه های حیاط دارش،
در الودگی مداوش،
در بازار بزرگش که فقط برای خرید لوازم هنرستانم به زور نمیرفتم،
در فلافل های مروی،
در دانشگاهی که فقط از دور دیدمش،
برای همیشه،
میماند..
تهران من،
بوی تو برایم
از عطر بارون و خاک نم زده هم،
خوشایند تر است..
پ.ن۱:شاید با خودتان بگویید مگر مجبوری با ای صدای خراب،نسخه صوتی هم اضافه کنی؟باید بگویم بله مجبورم:)
پ.ن۲:گوینده آخر متن را یک سوتی ریزی داد:))
.
.
-پانیذ.پ
"یاعلی