چشمانم را میبندم و با تمام وجود،ریههایم را از عطری که در اتاق زدم پر میکنم..نفس های عمیق میکشم و نمیگذارم ذرهای از آن هدر رود..دیگر وقتش رسیده..چشمانم را باز میکنم..زل میزنم در چشمانش..زیاد واضح نیست..شاید بخاطر این است که عینکم را نزدهام:
«همینجا هستی..درست در همین اتاق..در همین مکعب کوچک که آرزویم بود تو را در اینجا ببینم..آرزویم بود در همین مکانی که گریه و خندههایم را دیده،تو بایستی..آرزویم بود که درو دیوار اتاق و نوشته های عاشقانهای که مخاطبشان بودی را ببینی..آن یکی را ببین..آن را وقتی رهایم کردی با خط خودم نوشتم:«میخواستمش تا زنده بمانم؛او مرا میخواست تا تنها نماند..حوض بیماهی با ماهی بی حوض خیلی فرق دارد..»ان طرح ساده را ببین..آن قرار است تو بشود..میدانم زیاد خوب نیست ولی دارم رویش کار میکنم..راستی این یکی را ببین..همیشه پشت شوفاژ قایمش میکردم؛یک دفترچه کوچک بود که وقتایی که حالم بد بود،خودم را درونش خالی میکردم..البته بیشتر صفحاتش راجعبه شماست دلانگیز!»
نگاهم میکند..لبخند میزند..از همانهایی که دلم برایشان تا عرش میرود..صحبت میکند اما باز هم برایم واضح نیست..گوش هایم را تیز میکنم که میگوید:
«توی دنیای حد و مرز
بدون مرز دوستت دارم..»
با عجله گفتم:
«نه نه خواهش میکنم..الان وقت این صحبتها نیست..دستت برایم رو شده..باز میخواهی بیشتر وابسته شوم..اما من دیگر گول نمیخورم..»
خط لبخندش عمیقتر شد..برایم خواند:
«شور دیدارت اگر شعله به دلها بکشد
رود را از جگر کوه به دریا بکشد
گیسوان تو شبیه است به شب اما نه
شب که انقدر نباید به درازا بکشد»
محوش شدم..اما خودم را نباختم:
«بس است دلانگیز..آن قدر دستت را روی نقطه ضعیفم فشار نده..اصلا بیا یک کار دیگه انجام دهیم..میخواهی آلبوم کودکیهایم را ببینی؟نه خوب نیست..مثلا عکسهای طفولیت من چه جذابیتی برایت دارد..بیا کتابخانهام را ببین..نه اینم نه..هرکاری کنیم،فقط تو را به جانم قسم میدهم که برایم شعر نخوان..آخر دیگر نمیتوانم بگذارم بروی..»
سرش را پایین میاندازد..خجالت میکشد..میخواستم در آغوشش بگیرم اما میدانستم نمیشود..گفتم:
«پس بیا عطرهایم را بو کن..ببین حتی شیشههایشان را هم نگه داشتم..این قرمزه رو خیلی دوست دارم اما دیگر پیدایش نکردم..اینو ببین..بوی بچه میدهد..این یکی خیلی رسمی است..آخرین بار در مراسم خاکسپاری عمویم زدم..این هم هست اما این را هرجایی نمیزنم..میدانی چرا؟چون این عطر توست..همانکه وقتی کنارت راه میامدم،رد پایمان از روی عطرت،روی کوچهها میماند.»
نگاهش کردم ..در غباری ازذرات عطر داشت ناپدید میشد..انگار با حرف زدن میخوام جلویش را بگیرم..فایدهای نداشت..وقت داشت تمام میشد..بوی عطری که زدهبودم،کمتر و کمتر میشد و تصویرش محوتر و محوتر..عطر را در آغوش گرفتم و محو شدنش را نگاه کردم...
.
.
-پانیذ.پ
”یاعلی