ویرگول
ورودثبت نام
پانیذ.پ
پانیذ.پبه قول پرویز شاپور:به نگاهم خوش امدی! https://t.me/tehrandarbaadzohr
پانیذ.پ
پانیذ.پ
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

از کجا شروع کنم؟

اگر بخواهم از اول شروع کنم،شاید باید چندسال بنشینم فقط بنویسم و بنویسم..به من باشد تمام وقتم را صرف نوشتن میکنم اما مشکل این است که به من نیست..شاید بتوانم از یکم قبلتر شروع کنم مثلا وقتی که به دنیا امدم..اره از همانجا..از همان روز شروع میکنم:

خودم را در بیمارستان میبینم..

کمی بعد در جشن تولد 1سالگی ام در اغوش مادربزرگم..

کمی بعد کنار خواهرم،روز اول مدرسه اش..

میگذرد..خودم را کنار ساحل در حال هوا کردن بادبادک میبینم..

چند سال بعدش در شمال هستم و در حالی که دوست پدرم سعی دارد با خوردن بال کبابی هایم،من را اذیت کند..

کمی بعد میرسیم به تهران..

به شبی که پای کامپیوتر نشسته ام و در حالی که ورق بازی میکنم،با اهنگ سعید اسایش میخوانم و پدرم یواشکی ازم فیلم میگیرد..

چندماه بعد در لواسان هستیم..در باغ حاجی..کنار پله نشسته ام و با گیتار پدرم مینوازم و اهنگ اسکله ناز چشات و میخوانم..

مدتی بعد به خانه مادربزرگم میرسم..به شبی که مادربزرگم در اتاق نماز میخواند و من کنار کمددیواری بازی میکردم و رختخواب ها ریخت رویم و در حالی که ان زیر بودم،مریم جون نمازش و شکوند و من را نجات داد:)..

چند روز بعد در همان خانه در حال بازی کردن با فاطمه و امیرحسین هستم..آخرین باری که دیدمشان..

چند ماه بعد به کلاس اول میروم..

به خانه دوستم که دو طبقه با ما فاصله دارد..

به عصرهایی که با هم در پارکینگ بازی میکردیم..

به ظهرهایی که مشق های فردا را با هم مینوشتیم..

به تولدم در کلاس سوم میرسم..به روزی که جز دو نفر از دوستانم کسی نیامد..

به صبحی که در مدرسه زمین خوردم و ابرویم پاره شد..

به چندسال بعد میرسم..

به رفتارهای بچگانه در سن 15سالگی ام..

به جلب توجه های بی مورد و رفتارهای فوق العاده حقیرانه..

چند سال بعد رسید..

به بزرگ شدنم میرسم..

به یکسال پیش میرسم..به تصمیم هایی که از روی هیجان نگرفته ام..

به ادم های مهمی که از دست داده ام..

به مشکلات اطرافیانم که امسال،چیزی ازش کم نکرد بل به ان اضافه هم کرد..

به چشمانی که سویشان کم شد..

به استرس های شبانه..

به غم هایی که روی قلبم سنگینی کرد..

به حرف هایی که نوشتم و هیچوقت ارسال نشد..

به کتاب هایی که خوانده نشد..

به شوقی که دلم برای رسیدنش پر میزند..

به سردرد هایی که امانم را برید..

به شب بیداری هایی که مجبور به تحملش بودم..

به گریه هایی که نتوانستم از چشم ان بچه های معصوم پنهانش کنم..

به خنده هایی که مهمان اتاقم میشد..

به عاشق شدنم که همان بهتر پایان گرفت..

قلبم تیر میکشد از این همه خاطره..خاطرات درد دارند..بزرگ شدن هم..

به الان میرسم..به همین الان که این متن را مینویسم و راه طولانی تری روبه رویم هست..به الانی که ترجیح میدم سالی که روبه رویم هست،سرشار از اگاهی و خودشناسی باشد و گره قلبم با خدا محکم تر شود...مشتاق اینده نیستم اما صبرکردن را دیگر جایز نمیدانم..

راستی به همین الان رسیدم..از ان روز اول تا همین الان 20سال میگذرد و من هر 31 اردیبهشت،یک سال به مرگم نزدیکتر میشوم..


.

.

-پانیذ.پ

"یاعلی

۱۰
۶
پانیذ.پ
پانیذ.پ
به قول پرویز شاپور:به نگاهم خوش امدی! https://t.me/tehrandarbaadzohr
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید