تا حالا مرگِ پروانه را دیدهای؟
پروانهای که
پیش از افتادن،
آخرین بار بالهایش را
آرام به جهان میزند…
دلم پروانهای شده؛
کمطاقت و بیقرار،
نشستهام میانِ ماندن و رفتن،
میانِ پرواز و سقوط.
نه آنقدر جان دارم
که از پیله بیرون بیایم،
نه آنقدر آرام
که مرگِ بالهایم را تماشا کنم.
دلم پروانهای شده…
برای نوری که شاید دور باشد،
برای دستی که شاید نیاید،
برای آغوشی که شاید
آخرین جایِ فرودم باشد.
و من ماندهام
با بالهایی لرزان
و قلبی که نمیداند
باید پرواز کند
یا بمیرد.