نجوای آرامی‌ست که در گوش جانم طنین می‌اندازد؛
انعکاسی دل‌نشین که مرا از خودم می‌رهاند و به دنیایی دیگر می‌برد.
چه آرام، در سکوت وجودم غوغایی برپا می‌کند؛
غوغایی که قلبم را به تپش می‌اندازد، روحم را به شور می‌آورد
و تمامِ وجودم را سرشار از احساسی می‌کند که هیچ واژه‌ای توان توصیفش را ندارد.صدایت...
انگار کسی
چراغی را در تاریک‌ترین اتاقِ دلم روشن می‌کند.
فقط چند واژه...
فقط همان آهنگِ آشنا...
و ناگهان
تمامِ آشوب‌های جهان
از یادم می‌رود.
عجیب است؛
تو حتی وقتی کنارم نیستی،
با صدایت
تمامِ فاصله‌ها را از میان برمی‌داری.
صدایت را که می‌شنوم،
دلم دیگر با من نیست...
بی‌اجازه،
راهِ تو را پیدا می‌کند.
و من،
هر بار،
با همان نجوای آرام،
دوباره عاشقِ زندگی می‌شوم.
