
اون روز داشتم روی برگا راه میرفتم و با خودم فکر کردم که
گاهی انسان بودن خیلی تحقیرکنندهست.
انگار تفاوتی با برگ های پاییز که وقتی زمانشون رسید میریزن نداریم
این همه زندگی کردن، این همه چیز از سر گذروندن، این همه آدم که میان و میرن و چیزی از خودشون توی تو جا میذارن، این همه شب که صبح شدن، این همه دوست داشتن، متنفر بودن، از دست دادن، پیدا کردن، تغییر کردن و دوباره از نو ساختن خودت. این همه داستان که هرکدومشون به تنهایی تمام زندگی یک نفر بودن. و در نهایت چی؟ یه موجود زنده ای که ممکنه به سادگی افتادن یک برگ از درخت بمیره. بنظرم توهین آمیزه. نه فقط اینکه میمیریم بلکه اینکه تمام این عظمت، تمام این پیچیدگی، تمام این چیزهایی که توی وجودمون میگذره تا این اندازه شکننده ست. اینکه بدن آدم، همین چیزی که تمام عمر خونهٔ افکار و خاطرات و ترس ها و خواسته هاش بوده، میتونه یک روز تصمیم بگیره که دیگه ادامه نده. انگار تمام این سال ها چیزی رو حمل کرده که حتی مالکیتش هم باهاش نبوده. ما انقدری پیچیده ایم که نمیتونم به سادگی بپذیرم که وجودمون میتونه به همین آسانی تموم بشه. تحقیرآمیزترین بخشش اینه که طبیعت هیچ اهمیتی به این موضوع نمیده. برای طبیعت مرگ یک انسان احتمالا اتفاق غیرعادی ای نیست. برگی میافته، حیوانی میمیره، ستاره ای خاموش میشه و یک قلب هم از تپیدن میایسته. جهان برای هیچکدوم از اینا مکث نمیکنه. هیچی در حرکتش تغییر نمیکنه تا به ما فرصت بده که بفهمیم چطور ممکنه؟ ما موجوداتی هستیم که میتونیم به ابدیت فکر کنیم اما حتی مالک فردای خودمون هم نیستیم. میتونیم برای آینده هایی رویاپردازی کنیم که شاید هرگز بهشون نرسیم، و این توانایی هم نمیتونه ما رو از این واقعیت مسخره مستثنا کنه که ما هم مثل تمام چیزهایی که دوستشون داریم، موقتی هستیم.
اما با این حال ما به زندگی چنگ میزنیم و بعضیامون اون رو دلسپارانه دوست میداریم. ما، این انسان فانی، این انسان تحقیرآمیز، این انسان محکوم به زوال، این انسان رؤیاباف، این انسان بیپناه، این انسان سرکش، این انسان خودویرانگر، این انسان امیدوار، این انسان شکست خورده، این انسان عاشق، این انسان ناتمام، این انسان جستجوگر، این انسان رنج کشیده، این انسان معناجو، این انسان متناقض، این انسان مشتاق جاودانگی، این انسان شوریده، این انسان شکننده، این انسان خودفریب، این انسان محتاج دیگری، این انسان فانی که رویای ابدیت نامش رو در سر داره.