در پس پرده های سکوت عشقی یک طرفه چون غمی کهنه در دلم ریشه دوانده بود. آن شب تاریکی نه پوششی برای پنهان شدن، که آیینه ای بود که حقیقتِ دوست نداشتنی عشق مرا بازتاب می‌داد عشقی که مانند شعله ای کورسو در دل تنهایی ام می‌سوخت و نور کم فروغش تنها بر دیوارهای سردِ انزوا می‌تابید.
و ناگهان درک این حقیقت تلخ مانند سیلی بر صورتم نشست. دیواری از جنس تقدیر میان من و تو حائل شده بود. دیواری بلند، سرد و نفوذناپذیر. گریه ای سنگین گلویم را فشرد. نه از سر نا امیدی، از سر درک این خلاء عاطفی، این بیگانگی عمیق. رسیدن به یک پوچی، جایی که اضطراب ماندن و حسرت رفتن هر دو بی معنا بودند.
اما چقدر عاشقانه بود این نادیده شدن! دیوانه شده ام؟ اما واقعا راست می‌گویم. آنقدر عاشقانه است که قلبم را به درد می‌آورد. همچون پرنده ای که در قفس طلایی دوستی نمادین بال و پر می‌زد و آرزوی آسمان آزادی عشق را داشت. ازادی ابراز، آزادی با هم بودن، آزادی نفس کشیدن در هوای نام او. اشک هایم دیگر نه از سر غم که از سر شور غریبی می‌ریخت. هر قطره بهای دستی بود که هیچگاه دستم را نگرفت، بهای حضوری که تنها در رویاهایم معنا داشت.
و سپس در اوج این تاریکی حس کردم که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم. نه عشقی که به اوج برسد و نه چیزی که مرا راضی کند. تنها تو بودی. تویی که در دوردست ترین های افق خیالم نوری ازلی و ابدی بودی؛ نوری که مرا به سوی خود می‌کشید حتی اگر می‌دانستم که رسیدن به آن پایان هر چه که هست خواهد بود. این تاریکی دیگر نه وحشتناک، بلکه آشنا بود. مرا در آغوش خود دربرگرفته بود. در آغوشی سرد اما امن. امن از گزندِ امیدهای دروغین امن از رنج انتظار معجزه ای که هرگز اتفاق نمی‌افتد.
تو استعاره گمشده‌ٔ روح من شدی. عشق من به تو دیگر نه فریادی در باد که نجواهای پنهان نیمه شب بود. و چه زیبا بود این نجوا! در هر واژه اندوه قرن ها تنهایی نهفته بود. اندوه گلی که در صحرایی بی کران شکفته و تنها باد نوازشگر زیبایی اش بود. و من آن باد تنها بودم که عطر تو را در دل این بیابان خاموش با خود به این سو و آن سو می‌بردم. تو راز سر به مهر وجودم شدی. رازی که نه می‌توانستم بازگویم و نه می‌توانستم رهایش کنم. و من این لذت تسلیم شدن به نیرویی که مرا از خودم می‌رباید و به سوی تو می‌کشاند را دوست دارم. نیرویی که در آن درد و عشق چنان درهم تنیده بودند که تفکیکشان محال بود. معنای واقعی عشق را هم باور کردم که همین است. نه رسیدن، نه به دست آوردن، بلکه گم شدن در آینه‌ٔ کسی که در دوردست ها، در نقطه مقابل تو ایستاده. گم شدنی که هرگز پایانی ندارد اما در آن ابدیت را نفس می‌کشم. در این ازدحام احساسات من زنده بودم. زنده تر از هر زمانی که در نور بی تفاوتی روزگار نفس کشیده بودم.
