انتخاب رشته و این کارها واقعا دیوانه ام کردن. احساس میکنم توی همین سه روز چند سال پیر شدم. یهو تمام آینده و زندگی رو گذاشتن روی دوشم و گفتن خب حالا انتخاب کن. انگار تا همین چند روز پیش فقط قرار بود درس بخونم و امتحان بدم و حالا یکدفعه افتادم وسط بحث های جدی زندگی. کجا برم، چی بخونم، بعدش چی میشه و اصلا قراره با زندگیم چیکار کنم. احساس میکنم سه روز بهم فرصت دادن تا راجب کل زندگیم تصمیم بگیرم. هرکی یه چیزی میگه و من هرچی بیشتر می‌پرسم، بیشتر گیج می‌شم. دلم می‌خواد گریه کنم ولی خودمم نمی‌دونم دقیقا برای چی. برای اینکه می‌ترسم انتخاب اشتباهی بکنم؟ برای اینکه آینده ام انقدر نزدیک و واقعی شده؟ یا برای اینکه هنوز نمی‌خوام قبول کنم واقعا رسیدم به جایی که باید برای یه بخش بزرگی از زندگیم تصمیم بگیرم؟ تازه نگران قبول شدنم هستم، چون اگه قبول بشم باید دنبال خوابگاه بگردم، برم یه شهر دیگه، تنهای تنها، از خونه و آدم هایی که همیشه کنارم بودن فاصله بگیرم و یه زندگی کاملا نو شروع کنم. بعد آدم مگه موقعی که نتیجه خوبی می‌گیره نباید خوشحال باشه؟ پس چرا من هرچی به نتیجه نزدیک تر می‌شم، استرسم بیشتر میشه؟ چرا به جای اینکه ذوق کنم، دارم به این فکر میکنم که بعدش قراره چه اتفاقی بیوفته؟ چرا می‌خوام دنیا همینجا متوقف بشه؟ احتمالا از باگ های ایرانی بودنه. اینکه باید آینده ات رو انتخاب کنی درحالی که خودت هنوز برای شناختن خودت وقت لازم داری، اینکه بین علاقه ات و حرف بقیه بمونی، اینکه همه ازت جواب می‌خوان وقتی خودت هزار تا سوال بی جواب توی سرت داری خیلی طاقت فرساست.
زندگی واقعا یک واااایِ بزرگه. یک وای کش دار و تموم نشدنی که گاهی آدم دلش می‌خواد بشینه وسطش سرش رو میون دست هاش بگیره و برای چند دقیقه هم که شده هیچ تصمیم مهمی در جهان وجود نداشته باشه.
اما حالا که داشتم این رو می‌نوشتم یکجورایی خنده ام گرفت، با تصور اینکه ممکنه بزرگسالان موقع خوندن این به دغدغه های من بخندن! واقعا در آینده تصمیم های سخت تری هم هست؟
