
انسان ها مذبوحانه دنبال عشق میگردند انگار قرار است یک نفر بیاید و این زندگی کج و معوج را برایشان قابل تحمل کند. عاشق میشوند، خودشان را به در و دیوار میزنند، شب ها به سقف خیره میشوند و اسم این بدبختی را میگذارند عشق. بعد هم که طرف رفت مینشینند و سیگارشان را روشن میکنند و با قیافه آدمی که تازه حقیقت جهان را کشف کرده میگویند "عشق وجود ندارد." چه مزخرفی. عشق شاید وجود داشته باشد این ما هستیم که بلد نیستیم چیزی را دوست داشته باشیم بی آنکه از آن برای نجات خودمان استفاده کنیم. و من البته از این قاعده مستثنی نیستم. یعنی نبودم. من هم یک نفر را پیدا کردم و تمام آن چیزهایی را که از زندگی طلب داشتم گذاشتم روی شانه های او بعد تعجب کردم چرا زیر این همه وزن خم شد. آدم وقتی زیادی تنها میماند فرق میان دوست داشتن و چنگ زدن را فراموش میکند. خیال میکند اگر کسی را آنقدر محکم نگه دارد که راه فرار نداشته باشد اسمش وفاداریست. نیست. ترس است. ترسی آبرودار که لباس عشق پوشیده. بدبختی اینجاست که آدم بالاخره کسی را پیدا کند که میتوانست دوستش داشته باشد اما آنقدر از تنهایی خودش وحشت داشته باشد که حتی عشقش را هم خراب کند. و شاید بدتر از همه این باشد که آدم بفهمد خودش هم در خراب کردن چیزی که دوستش داشته سهمی داشته است. نه آنقدر که بتواند خودش را مقصر تمام ماجرا بداند نه آنقدری بیتقصیر که شب ها با خیال راحت سرش را روی بالش بگذارد. آدم ها معمولا همینطورند. وقتی چیزی را از دست میدهند به جای آنکه ببینند کجای کار را خراب کرده اند دنبال یک مقصر میگردند. یکی را هیولا میکنند، یکی را قربانی، و خودشان را بیگناهی که فقط زیادی دوست داشته. چه داستان راحتی. آدم همیشه دلش میخواهد در روایت خودش حق با او باشد. اما عشق اگر اصلا چیزی به این اسم وجود داشته باشد قرار نیست کسی را مال آدم کند. قرار نیست نجاتمان بدهد، تنهاییمان را درمان کند یا جای خالی تمام چیزهایی را که در زندگی نداشته ایم پر کند. و آدم هیچوقت ممکن است نفهمد کجای کار را خراب کرده. شاید هم اصلا چیزی برای خراب کردن وجود نداشته و همه چیز از اول همینقدر موقتی و بی معنا بوده است. آدم ها فقط بعدا مینشینند و برای چیزی که تمام شده علت میتراشند چون پذیرفتن اینکه بعضی چیزها بی هیچ دلیل باشکوهی تمام میشوند زیادی سنگین است. یکی میرود، یکی میماند، چند نفر هم از دور نصیحت میکنند که زمان همه چیز را درست میکند. چه جمله احمقانه ای. زمان هیچ چیز را درست نمیکند. فقط آنقدر میگذرد که آدم کم کم یادش میرود زمانی چقدر درد داشته و بعد یک روز دوباره کسی را میبیند. دوباره دلش میلرزد. شاید فقط از گرسنگی لرزیده اما انسان دوست دارد که چیزها را اشتباهی بگیرد. و تمام این چرندیات از اول شروع میشود.