پاییزززز! فصل زمین خوردن و بلند شدن و دوباره دویدن. فصل غروب ها و آسمان های نارنجی و برگ هایی که یکی یکی خودشان را از درخت پرت میکنند پایین و باد که همه چیز را با خودش میبرد و من که دلم میخواهد وسط همین همه چیز بدوم و بلند بلند بخندم، و بگریم، و زندگی کنم. فصل اشعار فروغ، فصل غمسوده شدن های بی دلیل، فصل دارچین و چای داغ و سرانگشتان قرمز، فصل بوی سیب قرمز، فصل باران و خیابان و بوی خاک و کتاب هایی که باید زیر نور زرد ورق بخورند. فصل پنجره های بخارگرفته و چراغ های زرد و کوچه هایی که زودتر از همیشه تاریک میشوند. فصل برگ هایی که روی شانه ام میافتند و خیابان را پر میکنند انگار شهر دارد آرام آرام چیزی را به خاک میسپارد و با این حال یک جایی میان همین همه هنوز گل کوچکی سمجانه دارد زندگی میکند. اصلا پاییز فصل این است که یکهو دلت بخواهد زندگی کنی. یک زندگی دیوانه وار، پر از شعر و موسیقی و آدم و باران و نامه های نوشته نشده و حرف های نگفته و قدم های بدون مقصد. پاییز یعنی پنجره را باز کنی و سرما بزند توی صورتت و به جای اینکه ببندی اش بخندی.
یعنی عاشق شویم.
کتاب بخوانیم.
برقصیم.
چای بخوریم.
شعر بخوانیم.
بلند بلند بخندیم.
دلتنگ شویم.
دل بدهیم.
دل بکنیم.
زمین بخوریم.
بلند شویم.
و دوباره، دوباره، دوباره زندگی کنیم.
حتی اگر عصرها کمی زودتر تمام شوند.
حتی اگر بعضی صندلی ها خالی بمانند.
حتی اگر گاهی بوی باران ما را یاد کسی بیندازد که دیگر کنارمان راه نمیرود.
بگذار برگ ها بریزند.
بگذار باران بگیرد.
بگذار غروب کمی زود برسد. ما هنوز کلی زندگی نکرده ایم.

پ . ن : برای پاییز یک لیست از دمنوش های موردعلاقه ام درست کرده ام، مجموعه اشعار فروغ فرخزاد را خریده ام، شکست عشقی خورده ام، و درس هم یار همیشگی ام هستند که احتمالا باز هم مجاب شوم بخوانم. من کاملا آماده ام!