امروز داشتم صورت مادرم را آرایش میکردم و نمیدانم چرا عجیب دلم گرفته بود. دست هایم روی صورتش میچرخید و من به خطوطی نگاه میکردم که هرکدامشان انگار بخشی از یک زندگی بودند، زندگی ای که بیشتر از آنکه زندگی شده باشد، تحمل شده بود. به صورتش نگاه میکردم و با خودم فکر میکردم چقدر عجیب است که آدم میتواند آنقدر درد بکشد که درد دیگر برایش اتفاق عجیبی نباشد. آنقدر سکوت کند که سکوت تبدیل شود به شخصیتش. آنقدر از خواسته های خودش بگذرد که دیگر نداند اصلا چه میخواسته.
مادرم سال هاست که وجود دارد اما گاهی فکر میکنم هیچوقت فرصت نکرده واقعا زندگی کند. صدایش آنقدر شنیده نشده که کم کم خودش هم باور کرده شاید اصلا صدایی ندارد. آنقدر مجبور شده کنار بیاید که رنج را بخشی طبیعی از زندگی اش دیده، چیزی شبیه یک وسیله ای قدیمی در گوشه خانه که دیگر کسی به بودنش فکر نمیکند. و من وقتی به صورتش نگاه میکردم فقط دلم میخواست میتوانستم همه این سال ها را از او پس بگیرم. کاش میشد آدمی را از رنج هایش نجات داد. آزاد و رها کرد. کاش میشد دست برد و تمام روزهایی را که به اجبار گذرانده از تقویم زندگی اش پاک کرد. کاش میتوانستم به جای تمام "اشکالی ندارد" هایی که گفته یک بار به جای او بگویم "نه. اشکال دارد. تو حق داشتی خسته شوی. حق داشتی اعتراض کنی. حق داشتی بیشتر از این ها بخواهی." دلم میخواست برایش چیزی بیشتر از یک زندگی قابل تحمل فراهم کنم دلم میخواست یک بار، فقط یک بار زندگی برایش آسان باشد.
وقتی داشتم صورتش را آرایش میکردم، به این فکر کردم که شاید من دارم روی صورت زنی رنگ میزنم که سال ها اجازه نداشته رنگ خودش را نشان بدهد. و غمانگیزترین قسمت ماجرا این بود که نمیدانستم این غصه فقط در دل من است یا او هم، جایی عمیق و خاموش در خودش، برای همان زندگی نزیسته غصه میخورد. و من امروز میان دست هایم و صورت پیر مادرم برای تمام آن سال ها در دلم گریستم. اما به صورتش خندیدم. برای زنی که اگر دنیا و آدم ها کمی با او مهربان تر بودند، میتوانست خیلی بیشتر از این ها بخندد. خیلی بیشتر بخواهد. خیلی بیشتر خودش باشد.

پ . ن : دلم برای ویرگول تنگ شده بود، و اگر بپرسید که کجا بودم، احتمالا نمیدانم.