سلام زمین عزیر من امروز از خلقتهای خدا تو را زادگاهم می نامم چرا که بستر آرام تمام مخلوقات پروردگارم هستی تو گهواره من و من همان کودک آرامیده در دامان مادر هستم که سر برسینه مهربانت از هر آنچه در خود پروراندی چه نبات و چه جاندار که خداوند ارزانی فرموده تغذیه می کنم تا بزرگ بشم و انقدر که سر تعظیم بر خاک که از خاک افریده شده ام بیارم و رشد می کنم گاهی چون درخت و گاهی بوته ای ولی باز هم ازت ممنونم که مرا سوق می دهی انقدر که بزرگ شوم وکوچک نمانم و بدانم این بزرگی درخت ریشه در تو تنیده و ایستاده باز به تو باز خواهم گشت که این گذر ایام سفیدی روزهای از دست رفته ام رادر موهایم نمایان می کند و باز هم ایستاده به تو باز خواهم گشت تا روزی که مرا به تو می سپارند آن روز نه قد دارم و نه موی سپیدی ومن به آغوشت باز می گردم تا خاک زمینت شوم دوستت دارم زمین که با همه بدیهایم می بخشی و باز مرا در خود می پذیری تا بتوانم ریشه درختی یا بوته ای دیگر باشم