میدونی عزیزِ قدیمیِ مَن؟
من همیشه ناراحت اون صمیمیت های از دست رفته هستم.
همیشه میخواستم بدونم چی باعث شد پشت پا بزنی بهمون و همه چیز رو خراب کنی.
همیشه دلم میخواست اولین ضربه من از اعتماد و تکیه کردن نبوده باشی و همه این ها خواب بوده باشه.
اما تو انجامش دادی...!
تو منو از نقطه ضعفم زدی، خیلی نامردانه از پشت بهم چاقو زدی.
حالا توی چشمات دارم عمق پشیمونی و تلاش هات برای برگردوندن اون من قدیمی که باهات بود رو میبینم اما ازم انتظار نداشته باش و نخواه که دست ندامت و نیازمندی که به سمتم دراز کردی رو بگیرم و از زمین بلندش کنم.
ازم نخواه تموم زخما و دردایی که بهم هدیه دادی رو کنار بزارم و فراموش کنم تا تو وجدان و دلت در آرامش باشن.
خربزه ات رو خوردی حالا باید تا آخر عمر پای لرزش بشینی. :)
