متن پایین راجب شخصیت هیستریونیک هست که بهشون شخصیت نمایشی هم میگن و اینجور افراد تشنه جلب توجه هستند.
برای جلب توجه و مرکز توجه بودن همه کاری میکنند و همیشه فکر میکنند زندگی یه صحنه نمایشه که باید توش نقش بازی کنند و کلا توی ابراز احساساتشون هم خیلی بزرگنمایی میکنند که دقیقا برای همون جالب توجه هست.
شوهرم مرده است...!
اما من زنده ام و این قدرتمندی و خاص بودن مرا نشان میدهد.
امروز مراسم تشییع جنازه اوست، برایم مهم است که در این چنین روز خاصی، بدرخشم.
دکلته قرمز رنگم را که در آخرین قرارمان خریده بودم به تن میکنم و رژ قرمز مورد علاقه ام را روی لب خوش فرمم میکشم.
سوار ماشینم میشوم و به سمت قبرستان میروم بلاخره همسرم مرده است و اگر من در مجلس ختمش حضور نداشته باشم، هیچ چیزی درست پیش نمیرود.
زیورآلاتم میدرخشند و تمامی نگاه ها را به خودشان جلب میکنند.
وقتی از ماشین پیاده میشوم میبینم که تمامی سر ها به سمتم میچرخد.
میدانم که قطعا در دلشان مرا به خاطر اینهمه زیبایی و درخشندگی تحسین میکنند، در چشمان بعضی دیگر میتوانم برق حسرت و حسادت را ببینم.
برادرم به سمتم می آید و با تمام قدرت به صورتم سیلی میزند، به طوریکه گونه هایم به رنگ رژ و لباسم سرخِ سرخ میشوند.
او مرا به خاطر پوشش نامناسب و جلفم مواخذه میکند اما نمیداند که من به این راحتی ها ستاره مجلس بودن را از دست نمیدهم و نمیگذارم با رفتارش توجهات را از من به خودش جلب کند.
نوبت من است که نقشم را بازی کنم؛ موهای خوش رنگم را در دستانم میگیرم و در همان حین که موهایم را میکشم شروع میکنم به جیغ زدن و گریه کردن.
با جیغ به همه میگویم که همسرم هیچگاه دست روی من بلند نکرده است و مطمئنم که او میخواهد که من در نبودش شاد باشم نه با تکه ای لباس مشکی رنگ و رو رفته و چهره ای زشت با چشمانی گود رفته.
حالا نوبت مرحله بعدی است، دستم را روی قلبم میگیرم و وانمود میکنم که قلبم درد گرفته است و دارم سکته میکنم و حالا که همه نگران شده اند و توجهات به سمت من است تیر آخر را میزنم و خودم را به حالت غش گونه ای بر زمین می اندازم.
صدای جیغ و آژیر آمبولانس باعث میشود لبخندی به لبم بیاید، چون من همیشه میدانم چطور قصه را تمام کنم، حتی وقتی خودِ قصه، پایان یافته.
( از سری افکار یک هیستریونیک )
