عشق،
واژهای که بیشتر شبیه به یک خطای بزرگ است تا یک احساس ناب.
عشق،
آنچه که باید به عنوان یک افتخار بزرگ دیده شود نیست، بلکه چیزی است که باید با احتیاط و هشیاری به آن نگریست.
عشق،
از دیدگاه روانشناسی که نه اما از دیدگاه من بیمارگونه دیده میشود، زیرا میتواند فرد را به نحوی درگیر کند که خود را نبیند و همه چیز را در جهت رضایت و خواستههای طرف مقابل قربانی کند.
این احساس میتواند به تدریج باعث از دست دادن عزت نفس، غرور و حتی زندگی شخصی فرد شود و کورکورانه به کسی دل ببندد و در نهایت خود را در مسیر فراموشی و نادیدهگرفتن نیازهایش بیابد.
این حالت میتواند به تحلیل رفتن روح و روان و ایجاد وابستگیهای ناسالم منجر شود.
عشق،
چیزی نیست که به آن افتخار کنید؛ بلکه باید از حضور پررنگ آن در زندگی هایتان بترسید.
این احساس میتواند شما را تا حدی درگیر کند که زندگی و هویت خود را زیر سوال ببرید؛ اگر به خودتان آمدید و دیدید که تمام احساساتتان به یک نفر ختم میشود، باید به گذشتهتان نگاهی بیاندازید و ببینید چه عواملی باعث شدهاند تا خود را تا این حد نادیده بگیرید و قربانی کنید.
عشق،
آن چیزی نیست که باید دلتان بخواهد حداقل یکبار هم که شده تجربه اش کنید؛ بلکه باید به دنبال علاقهای باشید که درست و چهارچوب دارد؛ یعنی در کنار دوست داشتن طرف مقابل، به خودمان و نیازهایمان نیز توجه کنیم. علاقه درست به معنای فراموش کردن خود و قربانی کردن تمامی خواستهها و نیازهایمان نیست. بلکه، علاقه سالم به ما اجازه میدهد تا در کنار مراقبت از دیگری، مراقب خودمان نیز باشیم و از خط قرمزها و چارچوبهای شخصی خود گذر نکنیم.
این نوع علاقه، باعث میشود تا رابطهای پایدار، متعادل و محترمانه با طرف مقابل داشته باشیم، بدون اینکه خودمان را زیر سوال ببریم و ارزشهای خود را نادیده بگیریم.
پس علاقه واقعی و سالم، نه تنها باعث رشد و شکوفایی طرفین میشود بلکه هر دو نفر را در مسیری همراهی میکند که به یکدیگر کمک کنند بدون اینکه یکی از آنها خود را قربانی دیگری کند.
بیایید به جای افتخار به عشقی که بیمارگونه و مخرب است، به دنبال علاقهای باشیم که تعادل و احترام به خود و دیگری را به ارمغان بیاورد. در این مسیر، همواره به نیازها و مرزهای خود احترام بگذاریم و به یاد داشته باشیم که علاقه واقعی، همواره باید رشد و تکامل فردی را نیز به همراه داشته باشد.
