قول هایمان را به یاد داری ؟!
هنگامی که انگشت هایمان در هم قفل شدند و صداهایمان هم قدم ...
قول دادیم دیگر به کسی اعتماد نکنیم ..
قول دادیم عاشق نشویم ...
قول دادیم تا آخر با هم باشیم ....
قول دادیم از جنس قفل های بی کلید
به یاد داری ؟
روز های شادمان را
روزهای دردناکمان را
به یاد داری قول دادی گواهینامه ک گرفتی مرا بدزدی و با هم از دست همه فرار کنیم ؟
به یاد داری خانه ای را که در کیش برای زندگیمان تصور میکردیم ؟
حواست هست که گفتی مرا ترک نمیکنی ؟
حواست هست که گفتی در قلبت کسی جایم را نمیگیرد ؟
اما چرا احساس کردم که خیلی زود تو هم مرا دور انداختی :)
حواست بود که نسبت بهم سنگین و سردتر شدی ؟
اصلا احتمال میدادی ک من ک تنها از بین همه آدما وابسته تو بودم چه عذابی میکشم ؟
فکرشو نمیکردی یکدفعه تغییر کنم نه ؟!
تو کسی بودی که قفل بینمان را شکست
اما قلب و احساس من هنوز قل و زنجیر بود به تو و بودنات
شایدم نبودنات
من هم زدم زیر همه قول و قرار هایمان
عاشق شدم
اعتماد کردم به هر کس و ناکسی
البته میشد گفت به ظاهر
هر چقدر که وانمود کنم که قول هایی که بهت دادم برایم مهم نیست باز هم نمیتوانم
یادت است وقتی کنارت قدم بر می داشتم دستانم را میگرفتی و اگر نگاهم به سمت دیگری میرفت آروم دستم رو فشار میدادی
و چشم غره ای بهم میرفتی ؟
میگفتی حواست باید به من باشه نه جای دیگه :)
الان کجایی ؟
الان که تنها قدم میزنم و چشمانم زوم دستان درهم دیگران است کجایی ؟
کجایی لعنتی ؟
قرار بود چیزیو از هم پنهون نکنیم به یاد داری ؟
حالا که از هم دوریم هنوزم مرا مثل قدیم دوست داری ؟
حالا که آغوش و تن گرمت تبدیل به جسمی سرد و بی روح بر زیر خاک شده هنوزم قولهایمان را به یاد میاری ؟
شرمنده ام ...
کاش هیچ وقت نمیدیدمت...
شاید الان زنده بودی ...

شرمنده تا یه هفته نمیام دیه پست بزارم
یکی از عزیزانم داغ دار شدن و ازونجایی که روحم بهش وصله منم بدین گونه عزادارم
فعلا :)