هیچکس کامل نیست و ما هم مثل بقیه ضعفهایی داریم که به آنها واقفیم، اما این به معنای آن نیست که لازم باشد دیگران مدام آنها را به ما یادآوری کنند.
ما هر روز خودمان را در آینه میبینیم و از همه چیز آگاه هستیم!
از جوشهای صورتمان، از وزنمان، از هر جزئیاتی که دیگران ممکن است ببینند و در موردش نظر بدهند؛ اما آنچه اهمیت دارد این است که خودمان را دوست داشته باشیم.
نیازی نیست کسی به ما بگوید که زیبا هستیم یا نه، نیازی نیست مدام یادآوری کنند که باید تغییر کنیم یا نه.
زیبایی چیزی فراتر از معیارهای ظاهری است، فراتر از وزن، پوست، یا هر استانداردی که جامعه تعیین کرده است.
ما میدانیم که باید مراقب جسم و سلامت خود باشیم، اما نه از سر اجبار یا برای جلب رضایت دیگران؛ بلکه برای خودمان، برای شادی و حال خوبمان.
هر تغییر و هر رشدی اگر از دل رضایت و عشق به خودمان باشد پایدارتر خواهد بود؛ ما مسیرمان را خودمان انتخاب میکنیم، با آگاهی از خود، با عشق به خود، و با ایمان به اینکه ارزش ما به چیزی فراتر از ظاهرمان وابسته است.
در نهایت، هر کسی باید یاد بگیرد که احترام به ظاهر دیگران به همان اندازه احترام به ظاهر خود مهم است.
زندگیای که با پذیرش و عشق ساخته شده، همیشه ارزشمندتر از زندگیای است که با تأیید دیگران پیش میرود.
زندگی هر کس به خودش مربوط است و نیازی به گوشزد ها و دخالت های نا به جای ما ندارد.
به جای اینکه انرژیمان را صرف قضاوت و نظر دادن درباره دیگران کنیم، بهتر است روی رشد خودمان تمرکز کنیم.


