در ازدحام افکارم، هیچ آوایی در گوشم طنین نمیانداخت.
نگاه خاموشم از لب های او جدا نمیشد، امیدوار بودم از حرکت ظریف لب هایش بتوانم معنای حرف هایش را بیرون بکشم؛ اما چندان موفق نبودم.
حرکت دستش، هرچند کوتاه توانست رشتهی افکار نامعلومم را لحظهای از هم بگسلد و توجه ناقصم را به خود جلب کند.
نگاهش، همانند فردی که بخواهد سایهای را در مه پیدا کند، روی صورتم لغزید؛ بیگمان از تیرگی و تلاطم چشمانم فهمیده بود که متوجه هیچکدام از صحبت هایش نیستم.
منتظر و آماده بودم؛ آماده برای هجوم واژههایی که چون تازیانهای نرم اما سنگین، بر ذهنم فرود آیند.
یک سخنرانی طولانی آغشته به سرزنش و رشتهای از جملات که حواسپرتیام را به محکمهی کلمات میکشاند.
او تنها قاضی این محکمه بود؛ کسی که میتوانست بیگناهیام را به تأیید برساند یا در تاریکی شک فرو بکشاند.
حکم نهایی او، بر ژرفای شناختش از من استوار بود؛ همان حقیقتی که یا مرا رهایی میبخشید، یا در تردید محبوس میکرد.
آیا در نگاهش، من نیز در صف مقصران بودم؟ یا شاید برخلاف عام، دیده بود که حواسپرتیام مرا به بند کشیده و من نه مجرم، بلکه گروگان افکارِ سرگردان خود بودهام؟
اگر تصمیمش به خداحافظی باشد، چگونه بدرقهاش کنم که در سکوت وداع، هم وفایم را ببیند و هم جفایم را؛ بی آن که با طناب وابستگی دستهایش ببندم و سایهی اندوه را بر شانههایش بیفکنم؟
به صورتش نگاه کردم، چشمانش در سکوتی سنگین به من دوخته شده بود؛ سکوتی که تنها چون از سوی او بود ببشتر از افکار مشوشم آزارم میداد.
در جدال با واژههایی که از گلوی خشکیدهام عبور نمیکردند، کلمات را با زحمت کنار هم چیدم و از میان لبهای بستهام بیرون راندم:
«چرا از حواسپرتیام چیزی نمیگویی؟»
کمی مکث کرد؛ نفسش در میان فاصلهی کوتاهِ میان ما لرزید، انگار لحظهای میخواست چیزی بگوید، اما اندیشههایش در تردید گرفتار میشدند. سپس آرام بی آنکه نگاهش را از من بگیرد، زمزمه کرد:
حواسپرتی گاه گریختن از لحظهایست که سنگین میگذرد و گاه پناه بردن به تصویری که هنوز نیافتهای.
اما در حقیقت شاید بیش از آنکه نشانهی نبودن باشد، تلاش بیپایان برای یافتن لحظهای باشد که معنای ماندن را داشته باشد.
سکوت مثل سایهای نرم، همه جا را در بر گرفت. نه فقط اطراف بلکه درون ذهنم، در نگاه او و حتی در نگاه من.
دیگر هیچ صدایی باقی نمانده بود؛ آرامش همه چیز را در آغوش کشیده بود، بیآنکه بعد از آن طوفانی در راه باشد.
در میان همهی این لحظات فهمیدم که بودنش حتی در خاموشترین لحظهها، خود دلیلی برای آرامش است.
خوشحالم که دارمش و ممنونم، نه فقط برای آنچه میگوید بلکه برای آنچه با بودنش بیهیچ کلامی به من میبخشد.
#ثمین_طوری
