تنهایی همچو ماهی در میان ستارگان است، شاید اطرافت ستاره‌های زیادی باشند اما هیچ‌کدام نمی‌توانند ماه بودن را درک کنند. در دریای بیکران ستارگان، ماه تنها و سرگردان است؛ حتی وقتی در محاصره‌ی هزاران نور خیره‌کننده است، قلبش در تاریکی و بی‌پناهی فرو رفته است.
تنهایی همچو امواج دریایی طوفانیست که در غیر منتظره ترین زمان ها بر سرت فرود می‌آید و در چشم بهم زدنی میبلعدت.
تنهایی همچو سیاه چاله است. هیچ چیز نمی‌تواند این تاریکی بی پایان را روشن کند، هر نوری که به سوی آن پرتاب می‌شود بدون هیچ اثری ناپدید می‌شود؛ گویی هرگز وجود نداشته است.
تنهایی مانند سایه‌ای است که همیشه همراهت است، حتی در روشن‌ترین روزها؛ هر چقدر میخواهی از دستش خلاص شوی او باز هم به دنبالت است.
تنهایی بی پایان ترین راه، عمیق ترین چاه، تاریک ترین شب و بی صدا ترین فریادیست که میتوان شنید.
کاش میشد راهی برای گریز از آن پیدا کرد اما تنهایی، تنها چیزیست که تنها راهش، تنها بودن است.
