روز ها بود که پرنده بر شاخه درختِ کنار حوض مینشست و با چشمان تیز و قلبی بیقرار به هدف لذیذ و سرخ رنگش مینگریست.
او یک شکارچی ماهر بود، هر بار ماهی را میدید در دلش شعلهای از گرسنگی زبانه میکشید.
یک روز هنگامی که ماهی در آب چرخ میزد و پولکهایش نور خورشید را منعکس میکردند؛ پرنده برای حمله خم شد اما لحظهای پیش از آنکه بخواهد حمله کند و چنگال های تیزش را در بدن ماهی فرود بیاورد، مکث کرد.
این برق پولکها، این بازی نور بر تنش، این آرامش بینقصی که در حرکتش موج میزد… پرنده هیچگاه چنین چیزی را ندیده بود.
روزها گذشتند و پرنده به کمین مینشست اما اینبار نه برای شکار، بلکه برای دیدن.
او از لبهی حوض خم میشد، نگاهش نرم شده بود و دیگر چنگالهایش آمادهی دریدن نبودند. خودش هم نفهمید چه زمانی اتفاق افتاد، اما یک روز با هراس دریافت که دیگر نمیتواند ماهی را شکار کند؛ او عاشق شده بود!
اما عشق پرنده و ماهی؟ دوردست، محال، بیانتها بود.
او بال داشت، آسمان خانهاش بود اما ماهی…
ماهی اسیر آب و آن حوض رنگی بود.
پرنده میخواست نزدیکتر شود، میخواست بداند آیا عشق در میان دو دنیا ممکن است؟
اما... هر بار که ماهی به سطح میآمد و بازتاب تصویر پرنده را در آب میدید گویی که عشقشان در انعکاس آب محو میشد، پیش از آنکه هرگز لمس شود.
سرانجام روزی پرنده دیگر نیامد.
شاید از درد این عشق خاموش، پرواز را انتخاب کرد؛ شاید فهمید که برخی عشقها هرچند پرشور، محکوم به از دست رفتن هستند. اما در حوض رنگی، ماهی هنوز گاهی سایهی پرنده را بر سطح آب میبیند و نمیداند که آن خاطرهای بیش نیست.

