سرما گونههایش را چون سیبی سرخ رنگ کرده بود و نفسهایش، همانند ابری سپید در هوا محو میشدند.
گویی زمستان با تمامی شکوهش نه تنها بر گونهها و قدمهایش، که در اعماق روحش خانه کرده بود. سردی درونش همچون یخی سخت و شکننده، هر بار که نفسی میکشید، بیشتر در جانش نفوذ میکرد.
دستانش را در گرمای جیبها پنهان کرده و نگاهش، افقهای دوردست را میکاوید؛ جایی که شاید خورشید آرزو در پس کوهها در انتظارش بود.
خود را در پرتگاهی بلند یافت، جایی که بادهای تند و زمزمههایشان همچون ندای یک دعوت بیپایان او را به سقوط فرا میخواندند. زیر پایش، جهان کوچک شده بود؛ آدمهایی که در فاصلهی دور چون نقطههایی بیاهمیت به نظر میآمدند، دغدغههایشان نیز در این دوری بیرنگ شده بود.
لحظهای خیال کرد که اگر پرواز کند و به این نقطههای ناچیز بپیوندد، شاید سردی درونش نیز در امتداد این سقوط پایان یابد. اما پس از لحظهای مکث، به جای پاسخ دادن به وسوسههای سقوط، تصمیم گرفت در همانجا بایستد. ایستاده، آدمهایی که در نگاهش مثل سایههایی محو و کوچک بودند را نظاره کرد.
باد سرد صورتش را میسوزاند و پاهایش، خسته از ایستادن طولانی، به لرزه افتاده بودند. نگاهش هنوز به آدمهای نقطهمانند پایین دوخته بود، انگار تمام وجودش فریاد میزد که به پایان راه رسیده است؛ اما نمیدانست به دنبال چه چیزی میگردد.
نوری در تاریکی؟ آغوشی که او را به گرمای زندگی بازگرداند؟ یا شاید فقط دستی که از اعماق این خستگی بیرونش بکشد؟ نمیدانست و شاید همین ندانستن ها بود که او را به سمت پرتگاه هدایت کرده بود.
با خودش فکر کرد که آن دست میتواند در خیلی چیز ها خلاصه شود.
دست یاری یک دوست، لبخندی از غریبهای مهربان، یا حتی نیرویی از اعماق وجود خودش. دستی که نه تنها او را از لبه پرتگاه، بلکه از ژرفای تاریک و سرد روحش بازگرداند. دستی که بیصدا نجوا کند، هنوز ارزشی در ادامهی مسیر نهفته است.
با آهی بلند که گویی تمام سنگینی زمین را بر دوش میکشید، سرش را به آسمان سپرد. هیچ چیز دگرگون نشده بود، نه آسمان عبوس و نه سرمای سوزان، اما شاید... شاید در پس این یخزدگی، کورسوی گرمایی منتظر بود؛ گرمایی که شاید از دست زمستان نمیتراوید، بلکه از دل او برمیخواست.
