سلام...
دبیرستان که بودم هر چند وقت یک بار میدیدم که ناظممون بعضی بچه هارو یا حتی دوستای خودمو میبرد دفتر...یکی لاک میزد ..یکی موهاشو رنگ کرده بود...یکی یواشکی گوشی میاورد منم بدجنس بودم خوشم میومد اینطوری میشد مخصوصا وقتی با کسی لج بودم...
واسه همین میرفتم دم دفتر یواشکی وایمیسادم ببینم چه تنبیهی در انتظارشونه?
خلاصه که همیشه مدیرا مهربونن ناظم بداخلاق
هی به خودم گفتم چرا اصلا میبخشه مگه اینجا قانون نداره وقتی من انجام نمیدم رعایت میکنم بقیه هم باید اینطوری باشند..
به خودم گفتم من مدیر شم وای به حال بچه ها
دقیقا هم همینطور شد..دوست داشتم مدیر باشم کلا چون روحیه رهبری و هدایت کننده ی خاصی داشتم..حالا مدیر مدرسه باشه که چه بهتر
حتی مامانم میگفت تورلیدر شو اینقد که دوست داری بگی اینجا برو..اینکارو نکن که یک اکیپیو علاف اعصاب نداشتت کنی...
درسته تو مدرسه ای که من توش مدیرم برعکس شده یعنی ناظم خوش اخلاق...منِه مدیرِ بداخلاق
ولی خیلی جاها به دردا و مشکلات دخترای مدرسم رسیدگی میکنم..
ولی جالبه خیلیا از استعدادشون متوجه میشن عاشق چه شغلی هستند من از اعصاب ضعیفم متوجه شدم که عاشق اینم سروکله بزنمو گاهی اوقات دعوا کنم..?
