من زنی کوبایی هستم
با تشتی بر سر
که رخت بچه های ارباب را می شوید
با سینه هایی زغال گون
و سر پستان هایی سرخ
که از دهان برادران ارباب زمین نمی مانند
صحرا بی شرمانه سرد است
و آغوش گرم دو گاومیش
در آن طویله ای که بوی ادرارهای شبانه می دهد
باز هم می تواند نوید بخش روز دیگری باشد
من پَشتونم
زنی با چارقد بیمار .
من مسلمانم
که به جهاد نکاح تن داده است
در آبشخور جنگ در حلب.
در تهرانم
مدرنیته ای در جیبم
رو به خیابان جردن قدم می زنم
با سیگاری بر لب
به سان زینب
که بعد خطبه هایش سیگاری بر لبش می گماشتند
آه ای معاویه
ما با هم دشمنی دیرینه ای داریم
هر آیه ای که بر تو اجابت شد ، بر ما نیز گذشت.
" زنان شما کشتزارهای شمایند، هرآنگونه که میخواهید در آنها کشت کنید"
بقره آیه ۲۲۲ .
باز