باز پامو از خونه گذاشتم بیرون و اشکم خیلی نجیب و بااحتیاط،(جوری که بشه برای عابرای پیاده تظاهر کرد به اینکه از سرما آب چشمم راه افتاده،یا انگار یه چی رفته توش)از گوشه چشمم زد بیرون.حس میکنم تمام فشاری که توی ۱۷ ساعت روی کلِ اندامای داخلیم تحمل میکنم (برای اینکه واسه دخترم تظاهر به خوب بودنِ حالم کنم ) با همین چندتا اشک بیرون میزنه.
اشکا کوچیکه ولی غلییییظ.انگار عصارهُ وجودِ دردمندمه...
من وقتِ زیادی واسه این پاکسازی ندارم.
۳دقیقه تا ایستگاهم بیشتر راه نیست و از وقتی سوار سرویس شم،دوباره تظاهر به خوب بودن و روبه راه بودنِ همه چی توی زندگیم شروع میشه.۷ساعت دیگه باید تحمل کنم(البته نه به سختیِ اون ۱۷ساعت که توی خونه ام چون اینجا میتونم تظاهر کنم به ناراحتیای کاری و مشغلهُ زیادم) این تایم هم تموم میشه و دوباره ۳دقیقه تا رسیدن به خونه، اشکای غلیییظم وقت دارن که روی گونه هام سر بخورن.
