سلام حال و احوال چطوره؟! من مهدی قدیری هستم و در زمینه تدریس مهارت های زندگی فعالیت می کنم اما دوست دارم توی ویرگول یک سری حرف های خودمونی تر و خصوصی تر رو بزنم.
وقتی تنها میشید و مشکلات روی سرتون میریزه توی زندگی تون کسی رو دارید که بتونید باهاش حرف بزنید و بهش تکیه کنید؟!
اما منظور من از تکیه گاه داشتن چه کسی هست؟!
بعضی از تکیه گاه ها نه تنها تکیه گاه نیستند بلکه پرتگاه دره هستند، یعنی چی؟! یعنی وقتی حالت بده و میری پیششون که باهاشون صحبت کنی بهت میگن غر نزن! بچه بازی نیار! حل میشه بابا! قسمت بوده! ایشالا که خیره! اینا نه تنها پشتوانه نیستند بلکه فقط بیشتر مخرب هستند.
به کسی تکیه گاه می گویند که شما رو بغل کنه بیاد بگه من کاملا به تو حق میدم، به تو انگیزه نده و تو درک کنه و در نهایت وقتی آرومت کرد به تو راه حل بده و کمکت کنه.
حالا خدایی چند درصد از ما اینطوری هستیم؟! چند درصدمون تکیه گاه اینچنینی داریم؟!

راستی اگر دوست دارید برای سال 1400 خودتون هدفگذاری کنید اینجا کلیک کنید.