چشم اش به دردناکی شب ها بود
چشمش به دردناکی شبها بود
شب های دم گرفته طوفانی
زیبایی غریب ِغمینی داشت
چون ترمه های کهنه ایرانی
تابوت ِسینه اش تهی ازدل بود
یخ بسته بودجوی نگاه ِاو
گویی که سایه های فراموشان
ماسیده بودبرتن ِراه ِاو
باجادوی شراب به خوابم بست
بازوی گرم برتن سردم یافت
معتاد ِخون ِتلخ ِشیاطین بود
دردا که سرب دررگ ِخشکم یافت
آن شب درید سینه ی مردی را
مردی که شادمانی اش ازغم بود
مردی که دربه درپی خودمی گشت
مردی که قفل بان ِ جهنم بود