تا حالا شده از ته قلبت منتظر پیام یک نفر باشی،بعد درست در لحظه ای که پیام داد دلت نکشه که پیامش رو جواب بدی؟
به آدم برمیخوره. انگار یکی توی مغزش هی میگه: « الان دیگه قبول نیست. اصلا خودت باید یک ساعت پیش میفهمیدی که من توی مغزم داشتم باهات حرف میزدم و میگفتم که دلم برات تنگ شده.خودت باید میفهمیدی توی مغزم برات چای دم کردم تا از راه برسی، شام کتلتی که دوس داری پختم، رفتم دوش گرفتم و لباس نوک مدادیه رو پوشیدم که خیلی خوشت میاد، عطر جدیدم رو زدم که کلی عاشق بوش شده بودم و وقتی بهت نشون دادم گفتی چقدر خوبه کاش همیشه همینو بزنی، بالای چشمام رو سایه دودی کمی زدم و خط کلفتی کشیدم که دلت رو بیشتر ببرم، رژ لب جدیدی که مامانت برام عیدی گرفته بود رو زدم، و منتظر نشستم تا بیای، اونوقت توهم اینجوری دستمزد ما رو میدی.»
اصلا مگه ندیدی میگن زن باید ناز کنه و مرد نازش رو بکشه؟مگه آقای حافظ و آقای سعدی اونهمه شعر نگفتن که به شما مردا این چیزا رو یاد بدن؟
پس چرا تو یاد نمیگیری چرا هیچی ناز نمیکشی چرا هی ساکت میشی
پس چرا من خوشحال میشم از حرف زدن باهات؟چرا یه کلمه هم که میگی رو روی چشمام میذارم؟چرا هی منتظرت میشینم؟
اما وقتی طول میکشه ذوقم میپره.کاش میتونستم همه اینا رو به خودت بگم ولی به جاش اینجا مینویسم برای کسایی که نمیدونن چه خبرا هست و فقط میخونن
دوستم مرسی که هستی
*بازم منتظرم باش*