من صبا هستم، کارشناس ارشد روانشناسی بالینی و مشاور تحصیلی. میخوام براتون از خودم و مسیری که رفتم بگم.
یادمه ترمهای اول کارشناسی، especially آن دو سال ابتدایی که دروس تخصصی کم بود، خودم هم حسابی دو دل بودم. حتی به ترک تحصیل یا تغییر رشته فکر میکردم. اما وقتی وارد دروس تخصصی مثل آسیبشناسی و روانشناسی بالینی شدم، تازه فهمیدم واقعاً به روانشناسی علاقه دارم یا نه. این "چرایی" شروع مسیر، خیلی مهمه.
اولین سوالی که از هنرجوها میپرسم اینه: "چرا روانشناسی؟" آیا چون کتابهای روانشناسی عمومی مثل آثار فروید خوندی؟ یا چون فضای اتاق درمان از بیرون برات جذابه و فکر میکنی حتماً باید تو اون سمت مبل بشینی؟ یا صرفاً شنیدی که روانشناسان درآمد خوبی دارن؟
اینها معمولاً جذابیتهای سطحی هستند. کتابهای عمومی روانشناسی خوبن، ولی خوندنشون به معنای علاقه به تحصیل آکادمیک این رشته نیست. من خودم کلی رمان و کتاب تاریخی میخونم، این یعنی نباید برم تاریخ بخونم یا پلیس بشم!
اگر به فکر روانشناسی و مشاوره هستید، باید بدونید در ایران برای متخصص شدن، باید تا مقطع ارشد برید یعنی حداقل شش هفت سال تحصیل و دوباره کنکور دادن. اگر تغییر رشتهای هستید، این مسیر حتی سختتر هم میشه. باید دروس سنگین مثل آمار، روش تحقیق، متون تخصصی و حتی دروسی مثل "روانشناسی از دیدگاه اسلام" رو پاس کنید.
واقعیت اینه با تموم کردن دانشگاه، شما متخصص نمیشید. روانشناسی یک علم است. یعنی با تحقیق، پژوهش و نرمافزار سروکار دارید. کلی کار تئوری در دانشگاه انجام میدید و برای کار عملی، باید خارج از دانشگاه هزینه کنید و در کارگاههای تخصصی شرکت کنید.
یه نکته خیلی مهم: روانشناسی ابزار درمان خودتان نیست. بعضیا با مشکلات شخصی سنگین میخوان برن روانشناسی تا خودشون رو درمان کنن. این نگاه درستی نیست. شما همیشه نیاز به یک نگاه بیرونی دارید.
پس چطور بدونیم این رشته به شخصیتمون میخوره؟
باید ببینیم ویژگیهای شخصیتیمون با این رشته جوره یا نه. رواندرمانی نیاز به آدمی داره که حوصله داشته باشه بشینه و ۴۵ دقیقه با دقت به حرفهای مراجع گوش بده. اگر آدم برونگرای افراطی هستید که عجله دارید و حوصله کارهای زمانبر رو ندارید، شاید روانشناسی رشته مناسبی برای شما نباشه.
یادم میاد یکی از آشنایانم با وجود اینکه دندانپزشک فارغالتحصیل دانشگاه تهران بود، چون حوصله کار دقیق روی دندان رو نداشت، رشته رو رها کرد و رفت سمت بازرگانی. اینجا هم همینطوره.
اگر انگیزههای شما از انتخاب روانشناسی، پول، حس ناجی بودن یا درمان خودتون هست، باید بگم این رشته برای این اهداف مناسب نیست.
روانشناسی نسبت به خیلی از رشتههای دیگر، مثل حقوق یا مهندسی، رشتهای است که دیربازدهتره. با لیسانس روانشناسی امکان مداخلات درمانی وجود نداره. فقط میتونید تست بگیرید یا در ارزیابیها کمک کنید. برای رواندرمانی باید ارشد رو در گرایشهای بالینی، مشاوره یا سلامت بگذرونید و بعد دورههای کارورزی طولانی رو طی کنید.
در نهایت، باید عاشق این رشته باشید تا بتونید سختیهاش رو تحمل کنید. من در مسیر خودم از مشاورههای پلتفرم دانشگاهی دکتر اباصلتیان استفاده کردم که بهم کمک کرد مسیر درست رو پیدا کنم و با آگاهی بیشتر برای گرفتن مدرک کارشناسی ارشد روانشناسی اقدام کنم.
اگر واقعاً عاشق نباشید، ادامه دادنش سخت میشه. روانشناسی رشتهای کاربردی و زیباست، اما فقرویای تحصیلیات رو واقعی کن!
با پلتفرم دکتر اباصلتیان:
🎓 از دیپلم برس به دکتری
🌍 از ایران برو به خارج
📜 مدرک بینالمللی بگیر
🗣️ مدرک زبانت رو تضمینی بگیر
اروزاهات رو به ما بسپار...عاشقانش.