شب از نیمه گذشته بود من دراز کشیده بودم و در خلسه های خود رویاهای دور و دراز خود را دنبال می کردم .
یک دفعه صدای زنگ تلفن به گوشم رسید
گوشی را برداشتم خواهرم با صدایی مضطرب و هراسان گفت :"سلام داداش حال پدر اصلا خوب نیست .اگه می تونی خودت را برسان "
من پسر بزرگ خانواده بودم و پدر با خواهرم در تویسرکان زندگی می کردند.
زمستان در تویسرکان خیلی پربرف تر و سخت تر از جاهای دیگر است .برخاستم به سرعت آماده شدم و به راه افتادم .
به بچه ها گفتم حال پدر خوب نیست و من باید بروم .بچه ها هم با نگرانی مرا بدرقه کردند .
شب بود و برف میبارید. هواشناسی هشدار داده بود که از سفرهای غیر ضروری پرهیز کنید. ماشینهای راهداری کنار جادهها مستقر شده بودند. پلیس تک تک خودروها را متوقف میکرد تا از داشتن تجهیزات ایمنی مطمئن شود.
شکم برآمدهام پشت فرمان جا نمیشد. تکیه را عقب دادم و روی صندلی جابهجا شدم. به عقربهی بنزین نگاه کردم، باک پر بود...
جاده را برف روبی کرده بودند اما در بعضی جاها باد دوباره برف پاشیده بود جاده کوهستانی، پیچ در پیچ، لغزنده و خطرناک بود .باید بیشتر راه را با دنده ی یک می رفتم.
از یک طرف عجله داشتم که زودتر برسم وپدر را به بیمارستان برسانم واز یک طرف باید خیلی با احتیاط رانندگی می کردم که اتفاقی نیافتد .
نمی دانم جاده ی همدان به تویسرکان را رفته اید یانه؟ کمی شبیه به جاده ی چالوس می ماند ؛راننده ای کارکشته می خواهد این جاده را برود آن هم در زمستان آن هم هنگام بارش برف و باران.
مسیر را در تاریک روشن شب ادامه دادم .گاهی ماشین کمکی به سمت راست و چپ می لغزید باید حواسم بود که ترمز نمی گرفتم چون ترمز باعث لغزش بیشتر می شد . مسیر سربالایی را به سلامت به اتمام رساندم .باورکنید یکی دو کیلو وزن تا اینجا کم کردم .حالا باید در مسیر پیچ در پیچ و سرپایینی رانندگی می کردم که خیلی مشکل تر از سربالایی بود ،یک ترمز اضافی برابر بود با پرت شدن در ته دره .همه چیز را فراموش کرده بودم .
چشمانم را دوخته بودم به جاده ،گاهی هم ماشین های دیگر از کنارم رد می شدند و آب جاده را روی شیشه ی ماشین می پاشیدند ؛با این که برف پاک کن مدام کار می کرد ولی چند ثانیه ای چشمانم هیچ کجا را نمی دید .
بخاری ماشین روشن بود و گرما باعث می شد شیشه ها را بخار بگیرد ،گاه مجبور می شدم با دست مه روی شیشه را پاک کنم تا چشمم بهتر ببیند ؛ماه در آسمان کامل بود واز لای برف ها نوری منشوری به زمین می تابید.
دیگر به پیچ های آخر جاده رسیده بودم اما در آخرین پیچ ماشین به سمت چپ لغزید ومجبور شدم ترمز بگیرم و فرمان را تند تند به سمت راست بچرخانم اما فایده ای نداشت ماشین از عقب سرخورد و به طرف دره
چپ شد ؛تکان های شدید ماشین حکایت از این داشت که ماشین دارد معلق می زند .دیگر هیچ چیز نفهمیدم .
وقتی چشمم را باز کردم خودم را در بیمارستان وروی تخت دیدم.سرم باند پیچی شده بود،پای راستم گچ گرفته شده بود و کمرم خیلی درد داشت .
پرستاری که بالای سرم بود گفت:"خدارا شکر که به خیر گذشت شما اتومبیل خودرا در جاده چپ کرده اید و به اینجا آوردنتان "
گفتم:" اینجا کجاست ؟" گفت:" اینجا بیمارستان شهید ربیعی است ."
به یادم افتاد که من می آمدم تا پدر را به بیمارستان برسانم
که این حادثه رخ داده است .خدایا حالا حال پدرم چطور است ؟ در همین فکر بودم که خواهرم با دوبرادر کوچکتر از خودم وارد شدند و از من احوالپرسی و دلجویی کردند .
خواهرم گفت :"داداش دیشب هرچی منتظر شدیم از شما خبری نشد هرچی به شمارتون زنگ زدیم کسی برنداشت .مجبور شدیم به اورژانس ۱۱۵ زنگ بزنیم و اونها آمدند و پدر را به بیمارستان آوردند ."
گفتم حالش چطور است ؟برادرِ ازمن کوچکتر گفت :"داداش نگران نباش ،حالش خوب است .یک .."
گفتم:" یک چی ؟"گفت:" یک سکته ی کوچولو کرده است دکترها می گویند چند تا از رگ هایش گرفته است و باید بالن بشود ."
خیلی می ترسیدم که پدر را از دست بدهیم او بود که تا کنون خانواده را به سر منزل مقصود رسانده بود .او بود که ما سه برادر را سرو سامان داده بود او بود که تمام مشکلات را یک تنه رفع کرده بود .با خود می گفتم :خدایا خداوندا به پدرم چیزی نشود تا این خواهر تتغاری هم به خانه ی بخت برود ،مادر که ندارد اگر پدر هم نباشد واویلاست . می دانستم که اگر پدر برود دیگر بنیان خانواده از هم می پاشد و اختلافات شروع می شود .
گفتم :"خواهر جان ؛داداش ها می بینید که حال من خوب است پس لطفا شما بروید پیش پدر و کارهایش را انجام دهید .یک زنگ هم به بچه های من بزنید که نگران نباشند ."