در این سرمای پاییزی
هیچ چیزی نمی چسبد
نه چایی
نه غذا
نه قهوه
نسکافه
فقط طعم خیال تو
پتو را بر سر خود می کشم
وانگه خیال گرم و نرم و مهربانت، را در آغوش می گیرم
چه می چسبد خیال تو به جان من
چه شیرین است این قند لبان تو
دلا سی سال هم، کم روزگاری نیست
که من یک سازمانی را بنا کردم
به نام سازمان سرد پاییز خیال انگیز
و در این سازمان من با خیالت قصه می گویم
و خود را با خیالت گرم می سازم