در یکی از روزهای خوب خدا در دوران کودکی در حیاط خانه مشغول بازی بودم و بزها و بره ها هم در حیاط خانه از سرو کول هم بالا می رفتند وبه این طرف وآن طرف می پریدند .
در گذشته درکنار پله ها نرده های چوبی می زدند تا از سقوط بچه ها واحیانا پیرها جلوگیری کنند و خدای نکرده کسی به پایین پرت نشود که درزبان ترکی به آن چپر می گفتند .
آن روز یکی ازاین بز های بازیگوش وشیطان را دیدم که رفت و سر خود را بین نرده های چپر برد و به راحتی درآورد ،من هم نگاه به او کردم و سرم را وارد نرده های چپر کردم وخواستم که سرم را دربیاورم دیدم عجب سرم در نمی آید .
شروع کردم به داد و هوار کردن و های های گریستن.
مادرم وقتی متوجه شد بسیار نگران ودستپاچه به سراغم آمد وگفت :«بچه این چه کاری بود کردی.»
با سرو صدای ما همسایه ها نیز فرارسیدند وبا شور ومشورت به این نتیجه رسیدند که باید یکی از نرده ها راببرند .
چنین کردند و همچون آتش نشانان محله مرا از مخمصه ای که در آن گیرکرده بودم نجات دادند وهمیشه این خاطره در ذهن وضمیر من باقی ماند .