.
اا═.🍃 .════════╔
رازقان و خاطراتش۱۴
اا════════.🍃.═╚
معمولا بچه های هر دوره ای از معلمان خود خاطرات تلخ وشیرینی دارند .مثلا پدران ما از معلمی به نام آقای بقایی که خیلی بی رحم بوده اند خاطره دارند .
بزرگتر ازماها از آقایان مومنی وخواهرش،سلیمی ،جعفری وعسگری خاطره دارند .
ما از خانم فخرایی ،خراطی ،مرحوم یاوری ،کاوه ،عطارد ..خاطره داریم .
وکوچکتر ازماها ازآقای جوادزاده،خانم شرافت خانم مجتهدی وهمین طور قس علی هذا
برادر بزرگم تعریف می کرد :"یک روز معلم ما آقای مومنی به ما گفتند:" بروید برای ما چند کیلو برنج بگیرید ،بیاورید .من و داود قبادی که همکلاس خوب من بودند، حرکت کردیم ورفتیم به مغازه ی پدر .ماکه هنوز بازبان فارسی آشنا نبودیم وزبان مادری امان ترکی بود ،به پدر گفتیم :"دادا معلم دئییب بیرنئچه کیلو برنج وئر"
وقتی پدر برنج ها راروی ترازو ریخت گفتیم" بابابوکی دوگی دور "
پدر گفت خوب دوگی همان برنج است ولی ما باور نکردیم وفکر کردیم پدر اشتباه می کند .به مغازه ی مرحوم حاج عقیل گلی که نزدیک بود رفتیم و گفتیم که مقداری برنج برای معلم می خواهیم ،حاج عقیل هم همان دوگی را روی ترازو ریخت .ما گفتیم دوگی نمی خواهیم واز مغازه بیرون آمدیم . مرحوم گلی گفت برنج همان دوگی است . دیگر مطمئن شدیم که این دو یک چیزند .به مغازه ی پدر برگشتیم و مقداری برنج گرفتیم و برای آقای مومنی بردیم .
وتازه آن جا یاد گرفتیم که برنج همان دوگی است.
خاطره :حاج علی امیرحسنی
بازنویسی:الیاس امیرحسنی
🌺❤️☘🌿🍀🌸