ویرگول
ورودثبت نام
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

رازقان وخاطراتش۱۰:الیاس امیرحسنی

.

اا═.🍃 .════════╔

     رازقان و خاطراتش ۱۰

اا════════.🍃.═╚

در سالیانی نه چندان دور آسمان مثل حالا بخیل نبود ،چنان باران می باریدکه از رودخانه ها سیل جاری می شدو چنان برف می آمد که وقتی برف پشت بام ها را می ریختند در حیاط خانه کوهی از برف انباشته می شد .

نمی دانم خدا آنموقع مهربان تر بود یا دل های مردم پاک وباصفا بود بااین امید که امسال ازآن سال های پربرف وباران باشد شما را مهمان خاطره ای می کنم از زمستان سال هفتاد وشش .

در زمستان هفتاد وشش برف زیادی باریده بود و در حیاط خانه راه کوچکی بازکرده بودیم که به آن (چیغیر)می گفتیم وبه سختی رفت و آمد می کردیم .کوچه ها هم به همین صورت پر از برف بود و یخ بسته بود و چنان سُر بود که می گفتیم (شومشه)بسته است .

باری در یکی ازشب هاقرار گذاشتیم به شب نشینی برویم .شب نشینی یا اتورماق از واجبات آن روزگار بودویک شب درمیان به خانه ی یکی از اقوام می رفتیم یا آنها می آمدند.

آن شب مادر،فانوس را روشن کرد و پدر فانوس به دست جلوتر حرکت کرد وما به ردیفِ یک پشت سرش به راه افتادیم .مقصدمان منزل عموی عزیزم بود .

وقتی به سکی باشی رسیدیم ،دیدیم گروهی نیز فانوس به دست به سوی ما می آیند .وقتی به هم رسیدیم دیدیم که خانواده ی عمویم هم برای شب نشینی به خانه ما می آیند.

تعارف ها شروع شد ما می گفتیم :"بویوروی گئدک

بیزه "یعنی بفرمایید برویم خانه ی ما .آن ها می گفتند"یو اولماز بویوروی گئدک بیزه ،بیزیاوخونوک"یعنی نمی شود ما نزدیک تریم ،بفرمایید برویم خانه ی ما .

بالاخره قرارشد به خانه ی عمو برویم ،گروهان به راه افتاد و کوچه را صدای بگو ،بخند ما پرکرد.

سرما به جانمان نشسته بود وباد سرد سکی باشی صورت هایمان را سرخ کرده بود .رفتیم ودر زیر لحاف کرسی هرکدام دریک کشه یا پایه ی کرسی نشستیم وشب که گذشت شب چره (شوشر)هم برسرکرسی آمدو خوردیم و به خوشی و شادی به خانه خود برگشتیم .

این خاطره راهم یکی ازخانم های همشهری فرستاده اند.

🌺❤️☘🌿🍀🌸

۱
۱
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید