ویرگول
ورودثبت نام
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

رازقان وخاطراتش:الیاس امیرحسنی

.

اا═.🍃 .════════╔

     رازقان و خاطراتش ۷

اا════════.🍃.═╚

در سالیان گذشته که خبری از کمباین نبود، مردم محصولات دیم خود را اعم از گندم وجو با دست و داس درو می کردند و این کار هفته ها ادامه پیدا می کرد .

ما نیز دو سه هکتاری در تپه های روبروی دوز باغلاری کمره گندم و گاه هم نخود می کاشتیم .

هرروز صبح با پدر راهی کار می شدیم و ما بادست وپدر هم با داس گندم می چیدیم .یک روز من و پدر و اکبر راهی گندم چینی شدیم ؛آنموقع ها با نوک داس گندم را به طرف خود می کشیدند وبه ریشه ی گندم ها ضربه می زدند یا ازریشه در می آمد ویا بریده می شد وبه این کار دالاووردا درماق می گفتند خلاصه چندین دسته چیده می شد تا یک قوجاق درست می شد واز چندین قوجاق هم یک خرک درست می کردند.

آن موقع ها دوجور طناب بود طنابی که از پنبه درست می شد وطنابی که از پشم بز می بافتند به سر طناب هم یک چوب دوشاخه ای به نام «طوغاناخ»می بستند .

خرک بستن به این صورت بود که طناب را روی زمین دراز می کردند و قوجاق های گندم را روی آن می نهادند مثلا شش قوجاق در یک طرف وآن را می بستند وطناب را دوباره دراز می کردند ودرطرف دیگر هم شش قوجاق می نهادند تا هردوطرف مساوی شود و طوغاناخ را به زمین فرومی کردند و یک نفر روی آن می ایستاد و یک نفر به روی قوجاق ها می رفت تا طناب را بکشد ومحکم شود تاقوجاق ها باز نشوند وبریزند .

خاطره ی ماهم از اینجا شروع می شود آن روزمن واکبر وپدر یک خرک گندم چیدیم و نوبت بستن خرک رسید و روی طوغاناخ من ایستادم تا پدر طناب را بکشد ومحکم کند .

من ایستادم وپدر بالای خرک رفت و چنان طناب را محکم کشید که جثه ی کوچک من نتوانست طوغاناخ را نگهدارد ،طوغاناخ در رفت وپدر از روی خرک کله معلق شد و به زمین افتاد .

وقتی برخاست بسیار عصبانی شد وبا عصبانیت می گفت :«کمگییزی ایسته مه دیم.قدوخلار .ایستیرییز منی اولدوره ییز.یعنی کمکتان را نخواستم .می خواهید شما مرا بکشید .»وتا نزدیک های رازقان من واکبر را دنبال کرد و ما دوباره آرام آرام برگشتیم رفتیم و کمکش کردیم .

🌺❤️☘🌿🍀🌸

۱
۰
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید