دوستی دارم که با آن که می دانست من نسبت به افرادی که به نام دین بازارجوشی می کنند و دکان برای خود باز کرده اند نظر خوبی ندارم باز دست بردارم نبود که الا و بالا باید بیایی باهم به مسجد برویم .گویا او نیز به تنهایی حظی نمی برد یا لا اقل می خواست در هدایت یک انسان دیگر به راه راست سهیم گردد . هرچه می گفتم نرو به صومعه آنجا سیاهکارانند به گوشش نمی رفت که نمی رفت. می گفت بیا تا خود معنی اخلاص را بفهمی ،بیا تا بوی گل هوش از سرت برباید، بیا تا نام خدا دلت را روشن سازد، بیا تا آرام بگیری، بیا تا ذکرت او گردد . گفتم برادر نه این که ما نبوده ایم وندیده ایم دست از سر ما بردار مارا ندیده بگیر . برو کسی دیگر را هدایت کن . گفت دوست آن باشد که گیرد دست دوست گفتم من که پریشان حال و درمانده نیستم اما حالا که اصرار داری فردا شب صدایم کن تا آهنگ نماز و عبادت کنیم و دمی با مناجات خوانان به سر بریم شاید نصیبی و فیضی هم ما ببریم . فرداشد و من برای اولین بار پسر کوچکم را همراه خود کردم تا اگر او مسجدی هم نگشت لا اقل مسجدیان را دیده باشد و از سکنات و حرکات و ادا و اطوارشان آگاه گردد . راه افتادیم در راه مردی را دیدیم که آستین خود بالا زده بود و به سرعت به سوی مسجد در حرکت بود گویا در خانه ی خود آب نداشتند که وضو بسازند . رفتیم در صف نماز جماعت قرار گرفتیم . پسرم هم در کنار من .مهری برایش گذاشتم و به او گفتم که من هرکاری کردم تو نیز انجام بده و بوسه ای هم بر پیشانی اش دادم که تشویقش کرده باشم . نماز شروع شد و سه رکعت نماز مغرب به سلامتی به پایان رسید و ما با همدیگر دست دادیم و قبول باشد گفتیم . نماز عشا آغاز شد به پسرم گفتم بابا جان دستشویی که نداری ؟ گفت : نه نماز شروع شد دیدم پاها ی پسرم می لرزد و هی این پا و آن پا می کند و هی با دستش وسط پایش را می فشارد . هر چه با دستم اورا به صبر وتحمل فرا خواندم سودی نکرد . نمازم را شکستم و او را در آغوش گرفتم و به سرعت از مسجد خارج شدیم تامبادا بول او به مسجد بریزد و فرش ها نجس گردد .او با تمام خود داری اش در بیرون از مسجد شلوارش را خیس کرد که باز هم از مرطوب شدن بیشتر تجاوز نکرد و آنجا هم حتی به زمین نرسید . او را به خانه رسانم تا شلوارش را عوض کند و خودم به مسجد برگشتم تا نماز شکسته ام را ادا کنم اما چه منظره ای دیدم . آقایان مومنان و حاجیان و به قول سعدی عاکفان کعبه ی جلالش تمام فرشی را که ما رویش نشسته بودیم جمع کرده بودند و فرش درست در وسط مسجد قرار داشت. هرکس می رسید می پرسید چه شده ؟ می گفتند چیزی نشده آقا زاده ی ایشان نجسش کرده است . هرچه می گفتم آقا جان چه می گویید . نمی هم از پسر من به این فرش ها نرسید .می گفتند الا و بلا که ما دیدیم مهرش هم خیس شده بود . هرچه دست کشیدیم روی فرش از خیسی خبری نبود اما قرار شد بنا به احتیاط فرش را بشوییم ومن زحمت شستن فرش را به گردن دوست مهربانم که قصد داشت مرا نیز اهل ثواب کند و داخل در گروه مومنا نماید تا من نیز بهشتی گردم انداختم وگفتم
بیا به میکده و چهره ار غوانی کن
مرو به صومعه کانجا سیاهکارانند .