ویرگول
ورودثبت نام
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

خاطراتم از استادان دانشگاه 2 :الیاس امیرحسنی

?

روزی استاد عزیز دکتر محمود فتوحی در کلاس درس مرا با لفظ الیاس جان خطاب کردند و بنده در پایان تکلیف آن روز برایشان نوشتم
آن قدر در زندگی کم مهربانی دیده ام
هرکسی یک جان بگوید جان فدایش می کنم

?
در پایان امتحان علوم قرآنی مرحوم استاد سیامک عرب نوشته بودم:
من آن دیوانه ام ای دوست ای دوست
که گم شد خانه ام ای دوست ای دوست
دعا کردی سر و سامان نگیرم
ز پا افتاده ام ای دوست ای دوست
خدا مرحوم استاد عرب را رحمت کند.
?

یکی از جملاتی که از مرحوم استاد عباس ماهیار به یاد دارم این است که می فرمودند: ما نه در زمان شاه ،جاوید شاه گفتیم ونه در زمان انقلاب درود برخمینی
خداوند استاد ماهیارعزیز را رحمت کند.
?

بعضی از دوستان همچون بنده عادت داشتند قبل از حضور استاد روی تخته ابیاتی را می نگاشتند
یک روز شعری را قبل از حضور استاد عابدی تحت تاثیر داستانی از استاد نجفدری روی تخته نگاشته بودم حالا می بینم چه شعر بد و بی جایی را نوشته بوده ام آن شعر این بود:
در این جا
خلیفه ی بغداد
خدایی می کند
هلاکوخان کجاست؟
نمد را به من بدهید
?

روزی در کلاس درس استاد ابراهیمی که گویا علوم اسلامی بود فرمودند بنده متن درس را بخوانم ،خواندم و رفتم تا به اسمی مانند فاطمه بیگم رسیدم این کلمه ی بیگم را با کسره خواندم دوستان خندیدند با فتحه خواندم خندیدند ،هرجور خواندم نشد،من که از بیسوادی خود ناراحت شده بودم بغضم گرفت و نتوانستم بخوانم ،بعدا دوست عزیزم آقای مهدوی فرمودند این کلمه ی بیگم در زبان شمالی به معنی اگر بگیرمت است ،بچه ها به خواندن شما نخندیدند به معنی کلمه خندیدند
?

از آن جا که استاد دکتر محمود فتوحی جوان ترین استادمان بود ،دوستان با ایشان راحت تر بودند من هم چنین بودم برایشان شعر می نوشتم ،داستان می دادم و ایشان همواره تشویق می کردند یک بار یک مثنوی پر اشکال نوشته بودم ودر آن اصطلاحات عربی را به کار برده بودم که مثلا از عربی سر در می آورم معمولا این گونه شعرها را در پایان تکالیف می نوشتم ،دوسه بیت از آن شعر چنین بود:
من اگر مبتدی ام پس خبرم کو
خبر از رفع و رجوع اثرم کو
اگرم حال دهی ......نصب کنی
من شکستم ز غمت تا به کی جذب کنی
من اگر بر تو رسم لال شوم
نتوانم سخنی گویم وابدال شوم
فردای آن روز استاد صدا کرد و فرمود شاعر هم مانند عکاس باید به همه ی جوانب نظر داشته باشد تا لحظه هایی که به تصویر می کشد خالی از اشکال باشد(نقل به مضمون)البته شعر چندین بیت بود که بقیه را فراموش کردم

خدا رحمت کند استاد ماهیاررا،هیبت،هیمنه و مقام علمی استاد اجازه نمی داد تا کسی بتواند به راحتی با ایشان سخن بگوید. استاد افراد کم دان ونادان وپرمدعایی مثل ما را اصلا به حساب نمی آورد وسلامشان را هم نمی گرفت. یادم هست استاد فلاح با این که معاون آموزشی دانشگاه بود وقتی با استاد کاری داشت هنگام سخن گفتن با استاد ماهیار دستانش می لرزید. در چهار پنج سالی که بنده شاگرد استاد محسوب می شدم گمان نکنم پنج کلمه با استاد مکالمه کرده باشم اما ایشان را دوست داشتم و به قول شاعر ما اهل دلیم اشاره را می فهمیم می شد از نگاه استاد محبت ومهرشان را خواند هرچند به زبان و بیان چیزی نمی گفتند.
استاد ماهیار به افرادی که اعتماد به نفس بالایی داشتند اهمیت می دادند در همایش ها سوالی را مطرح می فرمودند و هرکس دستش را بالا می گرفت وبه روی سن می رفت برنده بود ولو جوابش هم غلط می بودیااصلاجوابی نمی داد.
در جلسه ی آخری که در شهر کتاب خدمتشان بودیم سوالی را مطرح فرمودند درباب خاقانی ونجوم و هیچ کس پاسخ نداد و ایشان فرمودند: کوفتوحی؟
خداوند استاد ماهیار را رحمت بفرماید.

بعضی ها نام و یادشان را در دل و جان آدم حک می کنند ،یکی از این انسان های شریف دوست همکلاسی مان مهدی سیدی طالجار است اومذهب محبت دارد ودین انسانیت. هرکجا نامی از او آمد گفتم تا آخر عمرم به او مدیونم ومی گویم :
چگونه سر زخجالت بر آورم بر دوست
که خدمتی به سزا بر نیاید از دستم
او حق دارد که دیگر با ما ایاغ نشود چرا که فرسنگ ها از ما پیش تر و جلوتر است،اوبه تعداد هفته های سال های عمر ما کتاب خوانده است،علم و معرفت را با هم دارد و حیف است خود را مشغول مباحث بی سر وته ما بنماید.
آرام آرام سرگرم مهرورزی و حکاکی عشق در دل هاست ،دوستی او دوستی با همه ی وجود است نه از جنس دوستی ما که لق لقه ی زبان است .
در دوره ی دانشجویی اوقات بسیار عزیزی را با مهدی سیدی طالجاری گذراندم و محبت ها و بزرگواری های فراوانی از ایشان دیدم. همواره مشغول نقش زدن بود وبا خط شکسته ای که می نوشت نقش عشق می زد.
شاید اغراق نباشد که بگویم اگر ایشان رفیق بنده نبود حتی لیسانس را هم نمی توانستم بگیرم. وقتی که از پای افتاده بودم و کارم به مستی و لا یعقلی کشیده بود و زمان انتخاب واحد بود ومن در باغ ها و کوچه های شهرمان به ترنم باران مشغول بودم این عزیز از طرف بنده فرم انتخاب واحد را گرفته بود و زحمت انتخاب واحد و امضای استادان را کشیده بود و دو باره مرا به دانشگاه آورده بود.
مهدی سیدی اهل سقز است اما نه او اهل عشق و محبت است،او اهل انسانیت و معرفت است نام او در دل من حک گردیده است ومانند الماسی گران بها در دلم می درخشد .
به او درود می فرستم و هرچه آرزوی خوب است از خداوند بزرگ برایش تمنا می کنم .
?


خاطره
۰
۰
الیاس امیرحسنی
الیاس امیرحسنی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید