به به كه چه تيپی پسرانه زده يارم
افتاده به رندی همه كاره سر و كارم
از لحظه ی ديدار جمال و رخ ماهش
ديوانه و مخمور و پريشان و خمارم
اين آهوی چابك به كجا روی نهاده
بايد كه كلاهی به سر او بگذارم
بايد بغلش گيرم و بوسم لب او را
بايد تن او را به تن خود بفشارم
شيرين تر از این خنده ی او نيست در عالم
بايد كه شبی مست بخوابد به كنارم
او را به تو ميلی نبود حضرت الياس
بايد كه از اين جا بروی تا سه شمارم